در ساختار خانوادههای ایرانی، همسرِ عمو (زنعمو) به عنوان عضوی که وارد خانواده پدری شده، جایگاه محترمی دارد. بسته به نوع رابطه، او میتواند مانند یک مادر دوم دلسوز، یک دوست صمیمی یا یک بزرگتر قابل احترام باشد. تبریک عید نوروز به ایشان، نشاندهنده ادب، فرهنگ بالا و احترام به انتخاب عمو و همبستگی خانوادگی است.
زنعموها معمولاً در ایام نوروز نقش محوری در مدیریت مهمانیها و میزبانی از خانواده پدری دارند. زحمات آنها برای تدارک پذیرایی و ایجاد فضای گرم و صمیمی، شایسته تقدیر است. ارسال یک پیام تبریک محبتآمیز در روز دوم فروردین (که اوج دید و بازدیدهاست)، نه تنها خستگی را از تن آنها بیرون میکند، بلکه انگیزه آنها را برای حفظ روابط فامیلی دوچندان میسازد.
لحن پیام تبریک به زنعمو باید متناسب با سن و میزان صمیمیت تنظیم شود. اگر ایشان مسنتر هستند، لحن رسمی و آمیخته با دعای خیر (مثل آرزوی سلامتی و طول عمر) مناسبتر است. اما اگر جوانتر و همسن و سال هستند، میتوان از لحنی صمیمی، دوستانه و حتی شوخطبعانه استفاده کرد. اشاره به مهربانی، دستپخت خوب یا سلیقه ایشان در پیام، تأثیرگذاری آن را بیشتر میکند.
اسلام سفارش زیادی به صله رحم کرده است و همسرِ عمو نیز به واسطه پیوند با عمو، جزو دایره معاشرت و احترام قرار میگیرد. حفظ رابطه خوب با زنعمو، باعث خوشحالی عمو و تحکیم روابط با پسرعموها و دخترعموها میشود. نوروز بهترین فرصت است تا با یک پیام گرم، کینههای احتمالی گذشته دور ریخته شود و سالی پر از تعامل مثبت آغاز گردد.
در روزهای عید که برای دیدار عمو میرویم، زنعمو میزبان اصلی است. تشکر ویژه از او در پایان مهمانی و یا تعریف از سلیقه و پذیرایی او، از آداب مهم معاشرت است. اگرچه عیدی دادن وظیفه بزرگترهاست، اما گاهی بردن یک هدیه کوچک (مثل گل یا شیرینی) برای زنعمو، نشاندهنده قدرشناسی و ادب برادرزاده است.
