استتوس غمگین شروع محرم به یاد پدر فوت شده 1405

محرم آمد و پیراهن مشکی‌ات روی چوب‌لباسی غریبانه خاک می‌خورد. پدرم، امسال بی‌تو چگونه بر سر و سینه بزنم؟

بابا جان، صدای طبل و سنج می‌آید اما صدای یا حسین گفتن‌های تو نه. اولین محرم بی‌تو، سخت‌ترین روضه زندگی من است.

یادش بخیر، دستم را می‌گرفتی و به هیئت می‌بردی. حالا من مانده‌ام و جای خالی‌ات در صف اول سینه‌زنان. روحت شاد پدر.

پیرغلام اباعبدالله، امسال ارباب میزبان توست و ما اینجا در فراقت می‌سوزیم. پدرم، محرمت در آسمان‌ها قبول باشد.

باز هم بوی اسپند و قیمه نذری، باز هم سیاهی محرم، اما دریغ از حضور تو که برکت خانه ما در این ماه بودی.

هر جا پرچم سیاه می‌بینم، یاد شانه‌های لرزانت در روضه می‌افتم. پدر، امسال سلام ما را هم به ارباب برسان.

چقدر زود دیر شد. قرار بود امسال هم با هم چای روضه بخوریم. حالا منم و عکس تو و یک دنیا حسرت.

پدرم رفت و شهر بی‌تو چه سوت و کور است. کاش بودی و دوباره با نوای گرمت، شور عاشورایی به پا می‌کردی.

امسال شال عزایت را من به گردن می‌اندازم، اما چه کسی جای خالی تو را در دلم پر می‌کند؟ پدر آسمانی‌ام، التماس دعا.

روضه‌خوان می‌خواند و من به جای گریه بر مصیبت کربلا، بر غربت خودم بی تو می‌گریم. جای تو در تکیه‌ها خالیست پدر.

محرم آمد و ماه عزای ما کامل شد؛ هم عزای حسین (ع) و هم داغ نبودن پدری که عاشق حسین بود.

نیستی پدر، و محرم امسال رنگ و بوی دیگری دارد؛ رنگ حسرت، بوی دلتنگی.

لباس مشکی‌ام را پوشیدم، اما پدری نیست که با لبخند رضایت نگاهم کند و بگوید قبول باشد پسر/دخترم.

خانه بوی محرم گرفته، اما قلب من بوی جدایی می‌دهد. اولین محرم بدون سایه سر، یعنی اوج تنهایی.

به یاد آن روزهایی که نذری پخش می‌کردی، امسال خیرات می‌دهم اما دلم آرام نمی‌گیرد. روحت قرین رحمت ارباب.

چقدر سخت است شنیدن نام عباس (ع) و ندیدن پدری که تکیه‌گاه زندگی‌ام بود.

امسال در هیئت، به یاد پدرم سینه می‌زنم. شاید اشک‌هایم کمی از آتش دلم را خاموش کند.

پدر جان، محرم شروع شد. تو نیستی، اما نام حسین (ع) که می‌آید، انگار حضور گرمت را حس می‌کنم.

کاش می‌شد یک بار دیگر صدایت را بشنوم وقتی زیارت عاشورا می‌خوانی. دلتنگتم پدر.

رفتی و محرم ما را با رفتنت خزان کردی. دیدارمان به قیامت، پای سفره احسان حسین (ع).

پدرم، ای آموزگار عشق به حسین، در اولین محرمِ هجرتت، واژه‌ها در وصف دلتنگی‌ام ناتوانند.

آسمان چشم‌هایم در فراق تو و در عزای مولا، خون می‌بارد. ای پدر، ای خادم درگاه حسینی، یادت گرامی.

تو رفتی و پیراهن عزای ما دوچندان سیاه شد. باشد که مهمان سفره کرامت سالار شهیدان باشی.

ای که الفبای عاشقی را در مکتب حسین به من آموختی، اکنون در جوار رحمتش آرام بگیر. محرمت در بهشت مبارک.

جای خالی‌ات در حسینیه دل، حفره‌ایست که تنها با اشک بر مظلوم کربلا پر می‌شود. پدرم، روحت شاد.

باز این چه شورش است که در خلق عالم است، و باز این چه آتش است که از داغ تو در جان ماست.

پدر، ای ذاکر خاموش، صدایت در گوش جانم تا ابد طنین‌انداز ذکر یا حسین است.

خوشا به سعادتت که محرم امسال را نه در زمین، که در حریم ملکوتی یار آغاز کردی.

غروب تو، طلوع غم‌های من بود. اما تسلایم این است که اکنون در پناه ارباب بی‌کفنی.

با رفتنت، روضه مجسم شدی. حالا هر اشکی که می‌ریزم، نیمی برای حسین (ع) است و نیمی برای تو.

محرم آمد و پدر رفت. چه تقارن غم‌انگیزی.

اولین محرم بی بابا، اولین اشک‌های بی‌صدا.

جای خالی پدر در هیئت، آتش به جانم می‌زند.

پدرم، محرمت در آسمان‌ها قبول حق.

لباس مشکی پوشیدم به یاد پدری که خادم حسین بود.

دلتنگم برای یا حسین گفتن‌هایت پدر.

محرم بی تو، پاییز بی باران است پدر.

روحت شاد ای عاشق اباعبدالله.

امسال نذری‌ام، فاتحه‌ای برای پدر است.

پدر نیست، اما راهش در مکتب حسین باقیست.

خداوندا، ثواب عزاداری‌های امسال مرا به روح پدرم هدیه کن که او مرا حسینی تربیت کرد.

پدرم نوکر حسین بود و اکنون یقین دارم ارباب او را تنها نمی‌گذارد.

اللهم اغفر لابی. خدایا پدرم را در این ماه عزیز با شهدای کربلا محشور گردان.

امیدوارم دستگیرت باشد همان دست‌های بریده عباس (ع)، ای پدر سفر کرده.

پدرم عاشق روضه بود، خدایا او را مهمان روضه رضوان کن.

به حق گلوی بریده علی اصغر، خدایا پدرم را ببخش و بیامرز.

تنها تسکینم این است که پدرم اکنون در جوار رحمت واسعه الهی و سفره امام حسین (ع) است.

هر اشکی که برای امام حسین (ع) می‌ریزم، نیابتی از طرف پدرم است.

خدایا به حرمت این ماه، جایگاه پدرم را در بهشت برین قرار ده.

پدرم رفت اما عشق به اهل بیت (ع) را برایم به ارث گذاشت. خدایا شکرت.