سالروز ورود کوروش به بابل و نگارش منشور حقوق بشر 1405

هفتم آبان، سالروز فتح بابل بدون جنگ و خونریزی توسط ارتش ایران، نقطه عطفی در تاریخ بشریت است.

در چنین روزی، منشور حقوق بشر کوروش نگاشته شد تا آزادی و عدالت را به جهان هدیه کند.

ورود کوروش به بابل، نه یک اشغال نظامی، بلکه آغاز عصری از مدارا و احترام به عقاید بود.

تاریخ فراموش نخواهد کرد روزی را که زنجیر بردگان در بابل گسسته شد.

منشور گلی کوروش، سندی زنده بر پیشرو بودن تمدن ایران در رعایت حقوق انسان‌هاست.

بابل، دروازه تمدن باستان، در برابر عظمت اخلاقی کوروش سر تعظیم فرود آورد.

این روز یادآور فرمانی است که اجازه داد تبعیدیان به خانه بازگردند و معابد خود را بازسازی کنند.

فتح بابل، پیروزی اخلاق بر شمشیر بود؛ درسی که کوروش به تاریخ داد.

استوانه‌ی کوروش، فریاد آزادی‌خواهی ایرانیان از دل خاک‌های بابل تا موزه‌های جهان است.

هفتم آبان، روزی است که جهان با مفهوم واقعی حقوق بشر آشنا شد.

اهمیت فتح بابل در استراتژی نظامی نیست، در استراتژی فرهنگی و انسانی کوروش نهفته است.

منشور حقوق بشر کوروش نشان داد که قدرت می‌تواند با رحمت و عدالت همراه شود.

اقدام کوروش در بابل، پایانی بر سنت ویرانگری و غارت در جنگ‌های باستان بود.

این منشور تنها یک شیء باستانی نیست، بلکه مانیفست هویت ایرانی و رواداری مذهبی است.

کوروش با فتح بابل ثابت کرد که می‌توان فاتح بود اما غاصب نبود.

نگارش منشور حقوق بشر در ۲۵۰۰ سال پیش، گواهی بر بلوغ فکری و تمدنی ایرانیان است.

بابل نقطه تلاقی تمدن‌ها بود و کوروش با ورودش، صلح را در این نقطه تثبیت کرد.

فرمان کوروش در بابل، الگویی برای حکمرانی چندفرهنگی و احترام به اقلیت‌هاست.

امروز جهان بیش از هر زمانی نیازمند بازخوانی مفاهیم نهفته در منشور کوروش است.

میراث بابل برای ما، افتخار به گذشته‌ای است که در آن انسان ارزشمندترین سرمایه بود.

در دروازه‌های بابل، تاریخ ایستاد تا ورود مردی را نظاره کند که پیام‌آور صبح بود.

خاک بابل هنوز صدای گام‌های عدالت را در حافظه دارد.

بر روی لوح گلی، کلماتی حک شد که بوی آزادی می‌داد و طعم رهایی.

آن روز که بابل آغوش گشود، نه ترس، بلکه امید در دل مردمان جوانه زد.

منشور کوروش، نجوای عاشقانه‌ی یک پادشاه با انسانیت است.

قلم بر گل چرخید و سرنوشت بردگان را از تاریکی به روشنایی تغییر داد.

ای بابل! گواهی بده که فرزند ایران با تو چه کرد؛ جز نیکی و آبادانی؟

صدای شکستن زنجیرها در بابل، زیباترین موسیقی تاریخ باستان بود.

کلمات منشور، چون ستارگانی در آسمان تیره تاریخ باستان درخشیدند.

از پاسارگاد تا بابل، راهی بود که با فرش عدالت و مهربانی پیموده شد.

سالروز آزادی بابل و نگارش منشور حقوق بشر گرامی باد.

منشور کوروش، اولین سند حقوق بشر جهان.

ورود کوروش به بابل، طلوع خورشید عدالت.

هفتم آبان، روز فخر بشریت و ایران.

بابل آزاد شد، و انسانیت نفس کشید.

سند افتخار ایران: استوانه حقوق بشر کوروش.

فتح دل‌ها در بابل، هنر کوروش بود.

یادآور روزی که بردگی برچیده شد.

میراث کوروش: آزادی، عدالت، برابری.

منشور کوروش، اعتبار تاریخ ایران.

ما وارثان تمدنی هستیم که نخستین منشور حقوق بشر را نوشت.

به ایرانی بودن خود می‌بالیم که ریشه در عدالت کوروش دارد.

منشور کوروش در سازمان ملل، نشانه عظمت اندیشه ایرانی است.

جهان به احترام تمدنی که آزادی را در بابل فریاد زد، کلاه از سر برمی‌دارد.

پرچم عدالت‌خواهی ایران، از بابل تا امروز برافراشته است.

فرزندان ایران، پاسدار پیام صلح منشور کوروش هستند.

هویت ما با خط میخی روی آن استوانه گلی گره خورده است.

ایرانِ ما، خاستگاه نخستین اعلامیه حقوق بشر است.

باشد که جهان دوباره از مشرق‌زمین درس صلح بگیرد.

افتخار می‌کنیم که نام ایران با آزادی و احترام گره خورده است.