حضرت سکینه (س) دختر محبوب امام حسین (ع) بود که امام علاقه ویژهای به ایشان داشتند و میفرمودند: «خانهای که سکینه و رباب در آن نباشند را دوست ندارم.» ایشان علاوه بر جایگاه معنوی، از نظر علمی و ادبی نیز سرآمد زمان خود بودند. مورخان ایشان را «عقیله قریش» و دارای ذوق سلیم و فصاحت کلام دانستهاند. ایشان نماد تربیت حسینی در عالیترین سطح هستند.
برخی به اشتباه حضرت سکینه و رقیه را یکی میدانند. حضرت رقیه (س) دختر خردسالی بود که در خرابه شام به شهادت رسید، اما حضرت سکینه (س) بزرگتر بودند، دوران اسارت را تحمل کردند، به مدینه بازگشتند و سالها بعد (بیش از ۵۰ سال بعد از عاشورا) زندگی کردند و در بقیع دفن شدند.
امام حسین (ع) در پاسخ به خواستگاری که برای حضرت سکینه آمده بود، فرمودند: «سکینه دائم در حال استغراق در ذات الهی است و شایسته ازدواج با افراد معمولی نیست.» این جمله نشاندهنده مقام بالای عرفانی و تمرکز ایشان بر یاد خداست.
حضرت سکینه (س) در طول مسیر اسارت، با رفتار متین و سخنان سنجیده خود، هیبت و جلالت اهل بیت را حفظ کردند. ایشان در کوفه و شام با بیان مظلومیت پدر، وجدانهای خفته را بیدار نمودند. روایت خواب ایشان در دمشق و دیدن پیامبر (ص) در خواب، از روایات مشهور مقاتل است.
پس از بازگشت به مدینه، حضرت سکینه (س) به تبیین معارف عاشورا و همچنین نقد ادبی اشعار شاعران عرب میپرداختند. ایشان الگویی برای زنان مسلمان در تلفیق عفاف، علم و فعالیت اجتماعی بودند.
