شب نوزدهم، مرحله «تقدیر» (اندازهگیری) است. در این شب، نقشه کلی سال آینده هر فرد ترسیم میشود. حاجتروایی در این شب به معنای درخواست از خدا برای نوشتن بهترین تقدیرهاست. اعمال مخصوص حاجت، ابزارهایی هستند برای جلب نظر رحمت الهی تا در پرونده سالانه ما، سلامتی، رزق حلال، و توفیقات معنوی ثبت گردد.
پیامبر فرمود: «من شهر علمم و علی دروازه آن است». در شب نوزدهم، ما از طریق این دروازه وارد میشویم. توسل به امام علی (ع) در شبی که ایشان در محراب عبادت مجروح شدند، تاثیری شگرف دارد. خدا به آبروی علی (ع) که تمام عمرش را وقف اسلام کرد، دست رد به سینه محبانش نمیزند.
روایات تصریح دارند که «صدقه قضا را برمیگرداند، هرچند محکم شده باشد». در شب قدر که زمان نوشتن قضا و قدر است، صدقه دادن میتواند سرنوشتهای شوم (مثل بیماری، مرگ بد، فقر) را به سرنوشتهای نیک تغییر دهد. این عمل، تجارت با خداست در شبی که سودش تضمینی است.
برای اینکه اعمال حاجتروایی اثر کند، شرایطی لازم است: ۱. لقمه حلال (بسیار مهم) ۲. حضور قلب و شکستن دل ۳. اطمینان به اجابت ۴. پاک بودن از کینهی مومنان. شب نوزدهم فرصتی است تا با صاف کردن دل و استغفار، موانع استجابت را برطرف کنیم.
بزرگان دین برای حوائج مهم و گرههای کور، نمازهایی را در شبهای قدر توصیه کردهاند. نماز حضرت زهرا (س)، نماز جعفر طیار و نمازهای وارده در مفاتیح، راههایی آزموده شده برای اتصال به منبع قدرت الهی هستند. این نمازها با ایجاد خشوع، ظرف وجودی انسان را برای دریافت حاجت آماده میکنند.
