روز چهارم فروردین ماه، به عنوان یکی از روزهای میانی تعطیلات رسمی نوروز در ایران، همچنان حال و هوای جشن و دید و بازدید را حفظ کرده است. در این روز، خانوادههای ایرانی معمولاً دیدارهای باقیمانده از اقوام درجه یک و دو را انجام میدهند و یا میزبان دوستانی میشوند که در روزهای اول فرصت دیدارشان دست نداده است. اهمیت حفظ صله رحم و تقویت پیوندهای دوستی در این روزها، ریشه در فرهنگ غنی اسلامی و ایرانی دارد که همواره بر محبت و همدلی تأکید ورزیده است.
با فروکش کردن نسبی دیدارهای فشرده خانوادگی در سه روز اول سال، چهارم فروردین معمولاً فرصت مناسبی برای قرارهای دوستانه و دیدن «رفقای فابریک» و صمیمی است. جوانان ایرانی در این روز با برنامهریزیهای گروهی، به گردش در طبیعت، کافهگردی یا دیدارهای خانگی میپردازند تا سال جدید را با انرژی مثبت حاصل از دوستیهای پایدار آغاز کنند. این دیدارها نمادی از ارزش نهادن به روابط اجتماعی در کنار روابط خانوادگی است.
اگرچه آداب روز چهارم تفاوت بنیادینی با روزهای قبل ندارد، اما معمولاً در این روز فضا کمی غیررسمیتر میشود. پذیراییها همچنان با آجیل، شیرینی و میوه ادامه دارد، اما صحبتها بیشتر به سمت برنامهریزی برای سال پیش رو و خاطرهگویی سوق پیدا میکند. در بسیاری از مناطق ایران، مردم در این روز به زیارت اماکن متبرکه یا دیدار با سادات و بزرگان محل میروند تا برکت سال خود را تضمین کنند.
با توجه به اینکه معمولاً چهارم فروردین آخرین روز تعطیلات رسمی برای برخی مشاغل است، بسیاری از خانوادهها از این فرصت برای رفتن به دامان طبیعت و پارکهای جنگلی استفاده میکنند. هوای دلپذیر بهاری در اکثر نقاط ایران، انگیزه مضاعفی برای پیکنیکهای نیمروزی ایجاد میکند. احترام به طبیعت و حفظ محیط زیست در این گردشها، از نکاتی است که همواره در فرهنگ اصیل ایرانی مورد توجه بوده است.
برای کارمندان و شاغلانی که تعطیلاتشان در پایان روز چهارم فروردین به اتمام میرسد، این روز حال و هوای خاصی دارد. ترکیبی از شیرینی ادامه تعطیلات و آمادگی ذهنی برای شروع سال کاری جدید. بسیاری در پایان این روز، زمانی را به مرور اهداف سال جدید اختصاص میدهند و با روحیهای تازه و سرشار از امید به الطاف الهی، خود را برای تلاش و سازندگی در سال جدید آماده میکنند.
