متن درباره بازگشت کاروان اسرا به کربلا در اربعین 1405

چهل روز گذشت و کاروان عشق به سرمنزل مقصود رسید. غبار سفر بر چهره‌ها نشسته، اما چشم‌ها پر از اشتیاق دیدار است. اینجا کربلاست، همان جایی که خورشید را بر نیزه کردند.

زینب (س) از محمل پیاده شد. خاک را بویید. بوی خون هنوز می‌آمد؟ نه، بوی عطر سیب فضا را پر کرده بود. او برگشته بود تا گزارش چهل روز فتح‌الفتوح شام را به برادر بدهد.

صدای جرس کاروان در دشت پیچید. جابر بن عبدالله انصاری، اولین زائر، از جا برخاست. آیا این عطر آشناست؟ بله، بوی حسین (ع) می‌آید. اهل بیت رسیدند.

کودکان با دیدن مزار پدر، بی‌اختیار دویدند. دیگر ترسی از تازیانه نبود. خود را روی خاک انداختند و عقده چهل روزه را با اشک باز کردند.

رباب (س) آرام به سمت فرات نگاه کرد، سپس به سمت تل زینبیه. اینجا بود که اصغرش را... اینجا بود که تمام هستی‌اش را داد. اربعین، تجدید دیدار با آن خاطرات است.

حسین جان، بلند شو ببین خواهرت آمده. قدم کمان شده، مویم سپید شده، اما پرچم تو را زمین نگذاشتم.

برادر، چهل منزل کتک خوردم، ناسزا شنیدم، اما در کاخ یزید خطبه‌ای خواندم که ستون‌های کفر لرزید. من سفیر تو بودم.

یادت هست روزی که می‌رفتم، بدن بی‌سرت روی خاک بود؟ حالا آمده‌ام و سرت به بدن ملحق شده (طبق روایتی). اما داغت تازه‌تر شده.

حسین جان، رقیه را نیاوردم... شرمنده‌ام. امانتت در خرابه‌های شام ماند. او تاب دوری‌ات را نداشت.

برخیز و به خواهرت خوش‌آمد بگو. من زینبم، همان که سایه‌اش را همسایه ندیده بود، حالا چهل شهر را گشته‌ام تا پیامت را برسانم.

بیابان کربلا که روزی قتلگاه بود، حالا زیارتگاه شده است. کاروان اسرا، با عزت و سربلندی برگشته‌اند. یزید می‌خواست نام حسین دفن شود، اما زینب (س) بذر محبتش را در دل تاریخ کاشت.

اربعین، روز بازگشت است. بازگشت سر به بدن، بازگشت خواهر به برادر، و بازگشت عزت به آل الله. تاریخ در این روز به احترام زینب (س) می‌ایستد.

سکوت دشت با ناله‌های جانسوز اهل حرم شکست. هر کسی مزاری را در آغوش گرفته بود. لیلا سراغ اکبر را می‌گرفت و نجمه سراغ قاسم را.

این اولین اربعین تاریخ بود. روزی که سنت زیارت پایه گذاری شد. جابر و عطیه از یک سو، و کاروان اهل بیت از سوی دیگر، مغناطیس حسینی را کامل کردند.

چهلمین روز، روز اثبات پیروزی خون بر شمشیر بود. کاروان اسرا نه به عنوان شکست‌خورده، بلکه به عنوان فاتحان جنگ نرم کوفه و شام، به کربلا بازگشتند.

اربعین، فصل برداشت محصول عاشوراست. زینب (س) باغبان این دشت، حالا برگشته تا گل‌های کاشته شده در نینوا را با اشک آبیاری کند.

چهل روز چله‌نشینی در بیابان‌های بلا، زینب را به مقام «رضاً برضائک» رساند. او حالا کوهی از صبر است که کربلا به آن تکیه می‌دهد.

آمدند تا بگویند کربلا تمام نشده، کربلا آغاز شده است. اربعین نقطه پایان نیست، سرخط شروع بیداری اسلامی است.

خاک کربلا آغوش گشود و مسافران خسته‌اش را پذیرفت. گویی زمین هم دلتنگ گام‌های استوار زینب بود.

و اینک اربعین؛ تلاقی اشک و حماسه. جایی که زینب (س) کارنامه‌ی قبولی‌اش را روی مزار برادر می‌گذارد: «ما رایت الا جمیلا».