ایران کشوری با تنوع فرهنگی و زبانی بی نظیر است. تبریک گفتن مناسبت هایی مانند روز پرستار به زبان و گویش مادری افراد، حسی از صمیمیت، نزدیکی و احترام عمیق را منتقل می کند. وقتی به یک پرستار ترک، کرد، لر یا گیلک به زبان خودش تبریک می گویید، نه تنها روزش را گرامی داشته اید، بلکه به هویت و ریشه های فرهنگی او نیز ادای احترام کرده اید. این کار باعث ایجاد پیوند عاطفی قوی تری می شود.
در تمام فرهنگ های بومی ایران، مفاهیمی مانند یاری رساندن به هم نوع و تیمار بیماران جایگاه والایی دارد. ضرب المثل ها و اصطلاحات محلی بسیاری وجود دارد که بر ارزش سلامتی و قدردانی از درمانگران تاکید می کنند. استفاده از این گنجینه های زبانی در روز ولادت حضرت زینب (س)، تلفیقی زیبا از فرهنگ ملی-مذهبی و سنت های بومی را به نمایش می گذارد و نشان می دهد که قدرشناسی از پرستار، در تار و پود فرهنگ ایرانی تنیده شده است.
اگر قصد دارید به گویشی غیر از گویش خودتان به کسی تبریک بگویید، بهتر است از تلفظ صحیح کلمات اطمینان حاصل کنید یا آن را به صورت نوشتاری (پیامک) ارسال کنید. تلاش برای صحبت کردن به زبان مادری طرف مقابل، حتی اگر با کمی لهجه همراه باشد، معمولا بسیار دلنشین و محبت آمیز تلقی می شود و نشان دهنده تلاش شما برای خوشحال کردن اوست.
حضرت زینب کبری (س) شخصیتی است که مورد احترام تمام اقوام و مذاهب در ایران است. ولادت ایشان نقطه اتصال و وحدت دل های ایرانیان است. وقتی لر، ترک، کرد، بلوچ و فارس همه با زبان خود میلاد ایشان و روز پرستار را جشن می گیرند، تصویری باشکوه از یکپارچگی ایران اسلامی ترسیم می شود. این تنوع در بیان تبریک، اما وحدت در مضمون، زیبایی خاصی به فضای مجازی و حقیقی جامعه می بخشد.
اگرچه زبان ها متفاوت است، اما زبان عشق و ایثار که پرستاران با آن سخن می گویند، جهانی است. عباراتی مانند «خسته نباشید»، «دست مریزاد» و «خدا قوت» در هر گویشی که بیان شوند، پیامی واحد دارند: ما فداکاری شما را می بینیم و قدردانیم. جمع آوری و انتشار این تبریک های محلی، به حفظ و پویایی زبان های بومی کمک کرده و فرهنگ سپاسگزاری را در سراسر کشور گسترش می دهد.
