یکی از اصول بنیادین پرستاری و پزشکی، ارائه خدمات درمانی به همه انسانها بدون توجه به نژاد، مذهب یا پیشینه کیفری آنهاست. پرستارانی که در زندانها کار میکنند، مظهر این اصل اخلاقی هستند. آنها بدون قضاوت درباره جرم مددجویان، تنها به درد و رنج آنها مینگرند و این اوج انسانیت و حرفهایگری است.
محیط زندان فضایی امنیتی، بسته و دارای فشارهای روانی خاص است. کادر درمان در این محیط نه تنها با بیماریهای جسمی، بلکه با آسیبهای اجتماعی، اعتیاد و مشکلات روانی پیچیده مددجویان روبرو هستند. تقدیر از این قشر، توجه به کسانی است که در یکی از سختترین محیطهای شغلی جهان فعالیت میکنند.
در آموزههای اسلامی، رعایت حقوق اولیه زندانیان، از جمله حق سلامت و تغذیه، تاکید شده است. حضرت علی (ع) شخصاً به وضعیت زندانیان رسیدگی میکردند. پرستاران زندان در واقع مجریان این دستورات دینی و انسانی هستند و کارشان نوعی عبادت و خدمت به خلق محسوب میشود.
درمان جسمی میتواند مقدمهای برای درمان روحی و بازگشت مددجو به جامعه باشد. رفتار محبتآمیز و محترمانه یک پرستار با زندانی، میتواند دیدگاه او را نسبت به جامعه تغییر دهد و بذر امید و توبه را در دل او بکارد. بنابراین پرستاران نقش مهمی در فرآیند اصلاح و تربیت دارند.
برخلاف بیمارستانهای عمومی که زحمات کادر درمان در معرض دید عموم است، فعالیت پرستاران زندانها اغلب در سکوت و گمنامی انجام میشود. روز پرستار فرصتی مغتنم است تا نورافکن قدردانی را به سمت این بخش از کادر درمان بتابانیم و به آنها بگوییم که زحماتشان دیده میشود.
