سدیم موجود در نمک باعث احتباس آب در بدن میشود که این امر حجم خون را افزایش میدهد. افزایش حجم خون به دیواره عروق فشار میآورد و منجر به فشار خون بالا (Hypertension) میشود. فشار خون بالا به مرور زمان به عروق ظریف کلیه آسیب رسانده و توانایی آنها در فیلتر کردن خون را کاهش میدهد، که در نهایت به نارسایی کلیه ختم میشود.
بسیاری از مردم فکر میکنند فقط نمکی که سر سفره اضافه میکنند مضر است، در حالی که بیش از ۷۵ درصد سدیم دریافتی ما از طریق غذاهای فرآوری شده (سوسیس، کالباس)، کنسروها، نانهای شور، پنیرها و فستفودها تامین میشود. خواندن برچسب ارزش غذایی محصولات برای شناسایی این «نمکهای پنهان» ضروری است.
طبق توصیه سازمان بهداشت جهانی (WHO)، میزان مجاز مصرف نمک برای یک فرد بزرگسال سالم کمتر از ۵ گرم در روز (معادل یک قاشق چایخوری سرصاف) است. این مقدار شامل تمام نمک موجود در نان، غذا و نمکدان میشود. برای بیماران کلیوی و قلبی این مقدار باید بسیار کمتر باشد.
برای کاهش نمک بدون از دست دادن طعم غذا، میتوان از جایگزینهایی مانند آبلیمو، آبغوره، سرکه، سیر، پیاز، و سبزیجات معطر (نعنا، آویشن، مرزه) استفاده کرد. همچنین حذف نمکدان از سر سفره و چشیدن غذا قبل از نمک زدن، عادتهای موثری هستند.
بسیاری تصور میکنند نمک دریا یا سنگ نمک سالمتر از نمک یددار تصفیه شده هستند و آسیبی به کلیه نمیزنند. این یک باور غلط است. عنصر اصلی همه اینها «کلرید سدیم» است و سدیم عامل اصلی افزایش فشار خون و آسیب کلیوی است. تفاوت آنها ناچیز است و در ضرر رساندن برابرند.
