نوروز باستانی تنها یک جشن تقویمی نیست، بلکه نمادی عمیق از پیروزی نور بر تاریکی و گرما بر سرما است. در فرهنگ ایرانی، شادی یک فضیلت محسوب می شود و نوروز اوج این شادی جمعی است. تقارن روز جهانی شادی با ایام نوروز، تاکیدی بر این باور دیرینه است که انسان باید همگام با طبیعت، روح خود را تازه کند و غم ها را به فراموشی بسپارد. دید و بازدیدها، خانه تکانی و پوشیدن لباس نو، همگی آیین هایی برای تزریق نشاط به جامعه هستند.
یکی از ارکان اصلی نوروز، دید و بازدید یا همان صله رحم است که در اسلام بسیار بر آن تاکید شده است. این سنت حسنه باعث تقویت پیوندهای عاطفی، رفع کدورت ها و ایجاد شادی درونی می شود. شادی واقعی در فرهنگ اسلامی ایرانی، شادی ای است که از با هم بودن، کمک به دیگران و رضایت خداوند سرچشمه می گیرد. نوروز فرصتی طلایی برای تمرین این نوع شادی پایدار است.
سازمان ملل متحد تاریخ ۲۰ مارس را به عنوان روز جهانی شادی نامگذاری کرده است. این تاریخ معمولاً مصادف با اول فروردین یا روز پایانی سال شمسی و آغاز نوروز است. این همزمانی تصادفی نیست؛ بلکه نشان دهنده پیام جهانی نوروز یعنی صلح، دوستی و شادمانی برای تمام بشریت است. این روز به ما یادآوری می کند که شادی حق همه انسان هاست و باید برای گسترش آن تلاش کنیم.
دعای «یا مقلب القلوب» که در لحظه تحویل سال خوانده می شود، نقشه راهی برای رسیدن به شادی حقیقی است. درخواست برای تغییر حال به «احسن الحال»، نشان می دهد که شادی یک وضعیت ایستا نیست، بلکه جریانی رو به رشد و کمال است. انسان با تدبر در این دعا، از خداوند می خواهد که همزمان با رستاخیز طبیعت، روح او را نیز متحول سازد.
پس از یک زمستان طولانی، جشن های بهاری مانند نوروز نقش مهمی در ارتقای سلامت روان جامعه دارند. نور خورشید بیشتر، رنگ های شاد طبیعت و تعاملات اجتماعی در ایام عید، باعث کاهش افسردگی و افزایش هورمون های شادی بخش می شوند. حفظ و پاسداشت این آیین ها، راهکاری موثر برای مقابله با استرس های زندگی مدرن و افزایش تاب آوری اجتماعی است.
