پیام‌های وطن‌دوستی و ایران‌شهری 1405

چو ایران نباشد تن من مباد؛ این تنها یک شعر نیست، سوگندنامه‌ی خون در رگ‌های ماست.

ایران، نامی که در طول تاریخ، پشت دشمنان را لرزانده و دل دوستان را گرم کرده است.

هر وجب از خاک این سرزمین با خون شهیدان و غیرت دلاوران آبیاری شده است.

ما فرزندان ایران‌شهریم؛ ریشه‌هایمان در اعماق تاریخ و شاخه‌هایمان رو به آسمان آینده است.

پرچم سه رنگ ایران، کفن ما و افتخار ماست؛ تا ابد در اهتزاز خواهد ماند.

وطن یعنی هویت، یعنی ریشه، یعنی جایی که قلب برایش می‌تپد.

دشمن بداند که ایران بیشه شیران است و کسی را یارای دست‌درازی به آن نیست.

ما ملت شهادتیم، ما ملت ایرانیم؛ ایستاده چون دماوند، جاری چون اروند.

ایران حرم است؛ حرمی که مدافعانش از جان خویش می‌گذرند اما از خاکش هرگز.

وطن‌دوستی نشانه ایمان است؛ عشق به این آب و خاک در سرشت ما نهفته است.

ایران من، ای مادر غم‌خوار تاریخ، سرت را بالا بگیر که فرزندانت بیدارند.

خاک تو سرمه چشمان من است، ای سرزمین گهرهای فراوان.

در هر کجای جهان که باشم، قلبم به وقت تهران می‌تپد.

وطن یعنی بوی خاک باران‌خورده‌ی کویر، یعنی خنکای کوهستان‌های البرز.

عشق به ایران، عشقی است که پیری نمی‌شناسد؛ هر روز جوان‌تر می‌شود.

جانم فدای نامت ای ایران؛ تو تنها دلیل بودن و ماندن منی.

وطن، آغوش گرمی است که هیچگاه فرزندانش را از یاد نمی‌برد.

زیباترین موسیقی جهان، سرود ملی توست ای ایران.

ایران، ای مرز پرگهر، ای خانه‌ی امید و آرزوهای من.

تو را دوست دارم ای دیار کهن، به تعداد تمام ستاره‌هایی که بر آسمانت می‌تابند.

ایران‌شهر، تنها یک جغرافیا نیست؛ یک فرهنگ، یک اندیشه و یک تمدن است.

اندیشه ایران‌شهری، یعنی همبستگی همه اقوام زیر سایه یک پرچم و یک نام مقدس.

از خراسان تا خوزستان، از آذربایجان تا بلوچستان، همه تن واحدیم به نام ایران.

فرهنگ ایرانی، فرهنگی است که در آن خرد، دادگری و مدارا موج می‌زند.

نگهبانی از زبان فارسی، نگهبانی از دروازه‌های قلعه‌ی ایران‌شهر است.

ما وارثان تمدنی هستیم که جهان را به نیکی و روشنایی فراخواند.

هویت ملی ما، ترکیبی از دین‌باوری و میهن‌دوستی است که ناگسستنی است.

تداوم تاریخی ایران، معجزه‌ای است که جز با همت مردمانش ممکن نبود.

ایران فرهنگی، مرزهای سیاسی را درمی‌نوردد و دل‌ها را به هم پیوند می‌دهد.

احیای تفکر ایران‌شهری، احیای عزت و اقتدار ملی در جهان امروز است.

جانم فدای ایران.

ایران، مهد دلیران.

وطنم، پاره تنم.

زنده باد ایران اسلامی.

حب الوطن من الایمان.

ایران، همیشه جاویدان.

من یک ایرانی‌ام.

افتخارم خاک پاک ایران.

اتحاد، رمز پیروزی ایران.

چو ایران نباشد تن من مباد.

ایران؛ قصیده‌ای بلند که بیت بیت آن را حماسه‌ها سروده‌اند.

وطن، درختی است که ریشه‌هایش در باور ما و شاخه‌هایش در آسمان فرداست.

بر لوح دل نوشتم با خط خون و ایثار: ایران همیشه ماند، جاوید و پر افتخار.

خاک این دیار، کیمیاست؛ هر که قدرش دانست، زر شد.

نسیم صبحگاهی ایران، پیام‌آور امید و بیداری برای خفتگان جهان است.

تاریخ در برابر عظمت نام ایران، کلاه از سر برمی‌دارد و تعظیم می‌کند.

اینجا سرزمین سیمرغ است؛ جایی که خاکستر هم بوی زندگی می‌دهد.

وطن، آنجایی است که دردش درد ما و درمانش درمان ماست.

قلم در وصف تو می‌لرزد، ای باشکوه‌ترین نامِ دفتر روزگار.

ایران؛ منظومه‌ی شمسیِ غیرت و شرف در کهکشان تاریخ.