محمد بن زکریای رازی (۲۵۱-۳۱۳ ه.ق)، پزشک، فیلسوف و شیمیدان برجسته ایرانی است که در شهر ری متولد شد. او به دلیل کشف الکل (الکحول) و اسید سولفوریک (جوهر گوگرد) شهرت جهانی دارد. رازی علاوه بر شیمی، در پزشکی نیز با تألیف کتابهایی مانند «الحاوی» و «المنصوری» قرنها مرجع علمی دانشگاههای غرب و شرق بود.
به پاس خدمات بینظیر رازی در علم شیمی و داروسازی تجربی، شورای عالی انقلاب فرهنگی پنجم شهریور ماه، سالروز تولد او را به عنوان «روز داروساز» نامگذاری کرد. رازی نخستین کسی بود که از دانش شیمی در پزشکی استفاده کرد و پایههای داروسازی نوین را بنا نهاد.
برخلاف بسیاری از دانشمندان زمان خود که تنها به نظریات متکی بودند، رازی اهل آزمایش و تجربه بود. او آزمایشگاه داشت و داروها را پیش از تجویز تست میکرد. رویکرد دقیق و علمی او باعث شد تا او را پدر شیمی نوین و یکی از بزرگترین پزشکان بالینی تاریخ بدانند.
امروزه صنعت داروسازی ایران با تکیه بر دانش بومی و میراث دانشمندانی چون رازی، توانسته است بخش بزرگی از نیازهای دارویی کشور را تأمین کند. داروسازان ایرانی در تولید داروهای نوترکیب و پیشرفته نیز گامهای بزرگی برداشتهاند که مایه افتخار ملی است.
رازی علاوه بر مهارت علمی، به خوشخویی و توجه به فقرا مشهور بود. او معتقد بود پزشک و داروساز باید با بیمار مهربان باشند و امید را در دل او زنده کنند. این منش اخلاقی، الگویی برای جامعه داروسازی امروز است.
