ارتباط کلامی کلید اصلی تعامل فرهنگی است. اگرچه زبان محبت و اشاره در مسیر اربعین کارگشاست، اما دانستن عبارات کلیدی به لهجه عراقی (که تفاوتهایی با عربی فصیح دارد) باعث ایجاد صمیمیت بیشتر با میزبانان و رفع نیازهای فوری میشود. وقتی زائر ایرانی تلاش میکند به زبان میزبان صحبت کند، حس احترام و برادری عمیقی ایجاد میشود و میزبان عراقی نیز با اشتیاق بیشتری پاسخ میدهد.
زائران باید بدانند که آنچه در کتب درسی عربی خواندهاند (عربی فصیح) با زبان کوچه و بازار عراق (عربی دارجه) متفاوت است. مثلاً کلمه «چطور است» در فصیح «کَیفَ» و در عراقی «شلون» است. یا کلمه «کجاست» در فصیح «اَینَ» و در عراقی «وِین» تلفظ میشود. یادگیری این تفاوتهای ظریف باعث میشود زائران منظور خود را سریعتر برسانند و کمتر دچار سوءتفاهم شوند.
مهمترین بخش مکالمه برای زائر، رفع نیازهای اولیه است. جملاتی مربوط به پیدا کردن آب، غذا، جای خواب، سرویس بهداشتی و درمانگاه. دانستن کلماتی مثل «مای» (آب)، «اکل» (غذا)، «مبیت» (خوابگاه) و «توالیت» (سرویس بهداشتی) بسیار حیاتی است. همچنین توانایی بیان درد یا بیماری به صورت ساده میتواند در مواقع اضطراری نجاتبخش باشد.
مردم عراق بسیار مبادی آداب و اهل تعارف هستند. دانستن جملات تشکر و دعای خیر مانند «رحم الله والدیک» (خدا پدر و مادرت را بیامرزد) یا «جَزاک الله خیراً» تأثیر شگفتانگیزی دارد. پاسخ دادن به خوشآمدگوییهای پرشور عراقیها (هلا بیکم یا زوار الحسین) با عبارات محبتآمیز، نشاندهنده ادب و قدرشناسی زائر ایرانی است.
اگر قصد خرید سوغات یا گرفتن تاکسی دارید، باید اعداد را بشناسید. سیستم شمارش اعداد شبیه عربی فصیح است اما با تلفظی روانتر. کلماتی مثل «بیِش؟» (چند است؟) یا «غالی» (گران) در بازار بسیار پرکاربرد هستند. البته در ایام اربعین اکثر خدمات رایگان است اما برای کرایه ماشین تا مرز یا خرید سیمکارت، دانستن اعداد و پول (دینار) ضروری است.
