بوی بد دهان یا هالیتوز در ماه رمضان دو منشا اصلی دارد: یکی فعالیت باکتری های دهان به دلیل عدم رعایت بهداشت و باقی ماندن ذرات غذا، و دیگری فرآیند فیزیولوژیک بدن به نام (کتوزیس). وقتی بدن برای مدت طولانی غذا دریافت نمی کند، برای تامین انرژی شروع به سوزاندن ذخایر چربی می کند که حاصل آن تولید کتون هاست. این مواد بوی خاصی شبیه استون ایجاد می کنند. همچنین خشکی دهان و کاهش ترشح بزاق، شستشوی طبیعی دهان را متوقف کرده و بوی بد را تشدید می کند.
انتخاب هوشمندانه مواد غذایی در سحری نقش مهمی در کنترل بوی دهان دارد. پرهیز از مواد غذایی سولفوردار مانند سیر، پیاز خام و کلم ضروری است. در مقابل، مصرف سبزیجات معطر مثل نعنا، ریحان و جعفری و میوه هایی مثل سیب و هویج که بافت سفتی دارند و دندان ها را تمیز می کنند، توصیه می شود. نوشیدن آب کافی نیز از غلیظ شدن بزاق و خشکی دهان جلوگیری می کند.
بسیاری تصور می کنند مسواک زدن تنها برای سفید شدن دندان است، در حالی که مهم ترین کارکرد آن حذف پلاک میکروبی و تمیز کردن زبان است. سطح زبان محل تجمع باکتری هاست و باید حتما مسواک زده شود. استفاده از نخ دندان بعد از سحری الزامی است، زیرا هیچ مسواکی نمی تواند بین دندان ها را تمیز کند. باقی ماندن حتی یک ذره کوچک گوشت یا غذا، پس از چند ساعت بوی تعفن شدیدی ایجاد می کند.
در فرهنگ اسلامی، خوشبو بودن دهان روزه دار بسیار تاکید شده است (البته بوی دهان ناشی از روزه نزد خدا محبوب است، اما آزار دیگران روا نیست). پیامبر اسلام (ص) بر استفاده از چوب مسواک (اراك) تاکید داشتند که امروزه خواص آنتی باکتریال و خوشبوکنندگی آن ثابت شده است. استفاده از مسواک در طول روز برای روزه دار جایز است، مشروط بر اینکه آب یا خمیردندان فرو برده نشود.
گاهی بوی بد دهان ناشی از دهان نیست، بلکه از معده و روده ها متصاعد می شود. یبوست و سوء هاضمه باعث می شوند گازهای سمی جذب خون شده و از طریق ریه ها دفع شوند. مصرف فیبر کافی (سبزیجات و میوه)، خاکشیر و آلو در وعده های سحر و افطار، با تنظیم حرکات روده و تخلیه به موقع، از این نوع بوی بد جلوگیری می کند. پرهیز از خوابیدن بلافاصله بعد از غذا نیز از رفلاکس اسید و بوی بد جلوگیری می کند.
