ماه مبارک رمضان فرصتی طلایی برای اصلاح عادات غذایی و کاهش وزن اصولی است. زمانی که بدن برای ساعات طولانی (بیش از 12 ساعت) از دریافت غذا محروم میشود، ذخایر گلیکوژن کبد و عضلات به پایان میرسد و بدن برای تامین انرژی به سراغ ذخایر چربی میرود. این فرآیند که شباهت زیادی به رژیمهای "فستینگ متناوب" دارد، اگر با پرخوری در زمان افطار و سحر خنثی نشود، میتواند منجر به کاهش وزن چشمگیر و پاکسازی کبد چرب شود.
بسیاری از افراد به اشتباه تصور میکنند با حذف سحری لاغرتر میشوند، در حالی که این کار نتیجه عکس دارد. بدن در مواجهه با گرسنگی طولانیمدت (24 ساعت)، وارد فاز "قحطی" میشود و متابولیسم را به شدت پایین میآورد تا انرژی را حفظ کند. خوردن سحری کامل حاوی پروتئین و فیبر، سوختوساز بدن را فعال نگه میدارد و از پرخوری حریصانه در زمان افطار جلوگیری میکند.
یکی از چالشهای اصلی لاغری در ماه رمضان، میل شدید به شیرینیجات (زولبیا، بامیه، حلوا) است. این میل ناشی از افت قند خون است. برای مقابله با آن، باید افطار را با قندهای طبیعی مثل خرما، کشمش یا عسل باز کرد. مصرف کربوهیدراتهای پیچیده (نان جو، حبوبات) در سحر باعث آزاد شدن تدریجی قند در خون میشود و نوسانات انسولین را کنترل میکند، که کلید اصلی چربیسوزی است.
کاهش وزن باید از توده چربی باشد نه عضلات. مصرف پروتئین کافی (سینه مرغ، ماهی، سفیده تخم مرغ، لبنیات کمچرب) در وعدههای افطار و سحر حیاتی است. پروتئین علاوه بر حفظ بافت عضلانی، خاصیت سیرکنندگی بالایی دارد و اثر گرمایی غذا (TEF) را افزایش میدهد، یعنی بدن برای هضم پروتئین کالری بیشتری میسوزاند.
نوشیدن آب کافی در فاصله افطار تا سحر، نه تنها برای رفع تشنگی بلکه برای فرآیند لیپولیز (چربیسوزی) ضروری است. کبد برای تبدیل چربی به انرژی به آب نیاز دارد. کمآبی بدن متابولیسم را کند میکند. همچنین مصرف آب ولرم، سبزیجات آبدار و دمنوشهای گیاهی بدون شکر، به دفع سموم و جلوگیری از یبوست که مانع کاهش وزن است، کمک میکند.
