توصیف لحظات آخر عمر پیامبر و وصیت به حضرت علی 1405

پیامبر (ص) در بستر بیماری بود و تب شدت گرفته بود. امیرالمومنین علی (ع) سر مبارک پیامبر را در دامن داشت. پیامبر فرمود: «برادرم، سر من در دامان توست و روح من در دستان تو قبض خواهد شد.»

در آن لحظات، نگرانی در چشمان پیامبر موج می‌زد. نه برای خود، بلکه برای امتی که می‌دانست پس از او چه فتنه‌هایی را تجربه خواهند کرد.

حضرت زهرا (س) کنار بستر پدر می‌گریست. پیامبر (ص) چیزی در گوش او زمزمه کرد که ابتدا گریست، و سپس چیزی گفت که لبخند زد. (مژده پیوستن زود هنگام به پدر).

ملک الموت اجازه ورود خواست. این تنها باری بود که عزرائیل برای قبض روح اجازه می‌گرفت. پیامبر با آرامش اجازه داد و فرمود: «به سوی رفیق اعلی».

لحظه‌ای که روح از بدن مطهر جدا شد، امیرالمومنین (ع) دستانش را بر چهره کشید و فرمود: «انا لله و انا الیه راجعون». سکوت سنگینی مدینه را فرا گرفت.

پیامبر (ص) به علی (ع) فرمود: «یا علی، تو وصی من، وارث من و پرداخت‌کننده دیون من هستی. تو وعده‌های مرا وفا می‌کنی.»

فرمود: «یا علی، صبر کن بر ظلمی که بعد از من به تو خواهد شد. صبر کن تا زمانی که یار و یاور پیدا کنی.» این سخت‌ترین بخش وصیت بود.

درباره حضرت زهرا (س) سفارش ویژه کرد: «یا علی، این ودیعه خدا و رسولش در دست توست. مبادا فاطمه از تو رنجیده شود که خشنودی او خشنودی خداست.»

سفارش به قرآن و عترت: «من دو چیز گرانبها را به امانت می‌گذارم. مادامی که به این دو تمسک جویید، گمراه نخواهید شد.»

کلیدهای خزائن نبوت و اسرار ولایت را در آخرین لحظات به سینه علی (ع) منتقل کرد و فرمود: «تو برادر من در دنیا و آخرتی.»

در روز پنجشنبه (رزیت الخمیس)، پیامبر درخواست قلم و کاغذ کرد تا چیزی بنویسد که امت هرگز گمراه نشوند.

متأسفانه برخی از صحابه مانع شدند و گفتند: «بیماری بر او غلبه کرده» و سر و صدا راه انداختند.

دل پیامبر از این جسارت شکست و فرمود: «از نزد من برخیزید که نزاع نزد پیامبر شایسته نیست.»

این وصیت نانوشته، بزرگترین حسرت تاریخ اسلام شد، هرچند پیامبر بارها شفاهاً جانشین خود را در غدیر و غیره معرفی کرده بود.

اشک‌های ابن عباس برای آن پنجشنبه تلخ، همیشه جاری بود.

فاطمه جان، گریه نکن. تو اولین کسی هستی از اهل بیتم که به من ملحق می‌شوی.

دخترم، بعد از من ظلم‌های زیادی به تو می‌شود، اما صبر کن که پاداش تو نزد خدا عظیم است.

پیامبر (ص) دست فاطمه (س) را در دست علی (ع) گذاشت و نگاهی عمیق به هر دو انداخت. نگاهی که بار مسئولیت عالم را منتقل می‌کرد.

حسن و حسین (ع) خود را روی سینه پیامبر انداختند. علی (ع) خواست آن‌ها را بردارد، اما پیامبر فرمود: «بگذار ببویمشان و آن‌ها مرا ببویند.»

فرمود: «این دو ریحانه من هستند که به زودی مظلوم واقع می‌شوند.»

امیرالمومنین (ع) شخصاً بدن مطهر را غسل داد، در حالی که فضل بن عباس آب می‌ریخت. علی (ع) می‌فرمود: «پدر و مادرم فدایت، چقدر پاکیزه‌ای در حیات و ممات.»

هیچکس جز علی (ع) شایستگی دیدن جسد مطهر پیامبر را نداشت.

نماز بر پیکر پیامبر دسته دسته توسط مسلمین خوانده شد، بدون اینکه امامی جلو بایستد (زیرا امامِ پیامبر، خداست).

علی (ع) پیامبر را در همان حجره‌ای که وفات یافته بود، به خاک سپرد و فرمود: «صبر نیکوست جز در فراق تو، و بی‌تابی زشت است جز در مصیبت تو.»

با ریختن خاک بر بدن پیامبر، گویی خاک بر سر تمام دنیا ریخته شد.