اگرچه نام «قرآن» با حرف سین شروع نمیشود، اما مهمترین و ثابتترین جزء سفره هفتسین ایرانیان است. قرار دادن قرآن در بالاترین نقطه سفره و قرائت آن در لحظه تحویل سال، نشاندهنده باور عمیق مردم ایران به این است که هیچ کاری بدون نام و یاد خدا به سرانجام نمیرسد. این رسم زیبا، نماد توکل، استمداد از قدرت مطلق الهی و بیمه کردن سال جدید با کلام وحی است.
حضور قرآن در کنار نمادهای باستانی نوروز (مثل سبزه و سمنو)، گواهی بر پیوند ناگسستنی «ایرانی بودن» و «مسلمان بودن» است. ایرانیان با این کار نشان میدهند که شادیهای ملی و سنتهای کهن خود را در چارچوب ارزشهای الهی و دینی جشن میگیرند. این ترکیب، به نوروز قداست و معنویت میبخشد و آن را از یک جشن ساده فصلی به یک آیین شکرگزاری تبدیل میکند.
مرسوم است که پدر یا بزرگ خانواده در لحظات پایانی سال، آیاتی از قرآن (معمولاً سوره یاسین، الرحمن یا آیهالکرسی) را تلاوت میکند. سکوتِ حاکم بر خانه و گوش سپردن به نوای ملکوتی قرآن، فضایی روحانی ایجاد میکند که دلها را برای تحول و تغییر (حول حالنا) آماده میسازد. بوسیدن قرآن پس از تحویل سال، اولین تبرکجویی در سال جدید است.
پیامبر اکرم (ص) میفرمایند: «هر کار مهمی که بدون نام خدا شروع شود، ابتر (بینتیجه) است.» نوروز به عنوان آغاز یک چرخه زمانی مهم، شایستهترین زمان برای گفتن «بسم الله الرحمن الرحیم» است. وجود قرآن در سفره، یادآور دائمی این ذکر شریف است و به اعضای خانواده اطمینان قلب میدهد که خدا در تمام لحظات سال همراه آنان خواهد بود.
