بازخوانی خاطرات دوران اسارت 1405

یادش بخیر سفره‌های افطار با نان خشک و آب گرم، اما دلی سرشار از نور خدا.

خاطره ممنوعیت مداد و کاغذ، و نوشتن روی زرورق سیگار برای ثبت لحظات تاریخی. یادش گرامی.

فراموش نمی‌کنیم روزی را که خبر ارتحال امام (ره) در اردوگاه پیچید؛ گریه‌های بی‌صدا و سینه‌هایی که از غم می‌سوخت.

یاد آن دعاهای کمیل و توسل یواشکی زیر پتو، که تمام امیدمان در غربت بود.

شکنجه‌های تکریت و موصل، دانشگاهی بود که در آن درس مردانگی و مقاومت پاس کردیم.

به یاد روزهایی که صلیب سرخ می‌آمد و تنها سلاح ما برای مبارزه، سکوت معنادار یا فریاد الله‌اکبر بود.

خاطره تقسیم کردن یک خرما بین چند نفر، درس ایثاری بود که در هیچ دانشگاهی تدریس نمی‌شود.

تونل مرگ، کابل‌های خیس، و لبخندی که بر لب داشتیم تا دشمن را تحقیر کنیم.

یاد حاج آقا ابوترابی بخیر که وجودش اردوگاه را به قطعه‌ای از بهشت تبدیل کرده بود.

روزی که رادیوی مخفی خبر پیروزی رزمندگان را می‌داد، برق شادی در چشمان بی‌رمق بچه‌ها دیدنی بود.

بازخوانی خاطرات اسارت، بازخوانی تاریخ مظلومیت و اقتدار یک ملت است.

هر آزاده یک کتاب نانوشته است؛ بیایید پیش از آنکه دیر شود، این کتاب‌ها را بخوانیم.

خاطرات اسارت افسانه نیست، واقعیت‌هایی است که شانه‌های تاریخ را لرزاند.

از سلول‌های تنگ استخبارات تا اردوگاه‌های رمادی، وجب به وجبش با خون دل نوشته شده است.

امروز وظیفه ماست که نگذاریم غبار فراموشی بر گنجینه خاطرات آزادگان بنشیند.

در اسارت یاد گرفتیم که آزادگی به میله‌ها نیست، به رهایی روح از تعلقات است.

وحدت و همدلی در اردوگاه، تنها راه مقابله با تفرقه‌افکنی‌های بعثی‌ها بود.

ابتکارات آزادگان در ساخت وسایل زندگی با ابتدایی‌ترین ابزارها، نشانه خلاقیت ایرانی بود.

آموزش زبان‌های خارجی و حفظ قرآن در شرایطی که داشتن کتاب جرم بود، معجزه همت ایرانی است.

خاطرات اسارت به ما می‌گوید: پایان شب سیه سپید است.