نزول زبور بر حضرت داوود (ع) 1404

هجدهم رمضان، سالروز نزول کتاب زبور بر حضرت داوود (ع) گرامی باد.

طبق فرمایش امام صادق (ع)، زبور در هیجدهم ماه مبارک رمضان نازل شده است.

حضرت داوود (ع) پیامبری بود که هم ملک داشت و هم حکمت، و زبور نشان حکمت او بود.

زبور یکی از کتب آسمانی چهارگانه است که در قرآن کریم به نام آن تصریح شده است.

نزول زبور در آستانه شب‌های قدر، اهمیت دعا و مناجات در این ماه را دوچندان می‌کند.

این کتاب، مجموعه‌ای از مزامیر، مناجات‌ها و تحمیدهای خداوند بود.

داوود (ع) با صدای خوش خود زبور می‌خواند و کوه‌ها و پرندگان با او همنوا می‌شدند.

ماه رمضان، ماه قرآن، تورات، انجیل و زبور است؛ ماه جشن کتاب‌های آسمانی.

یادآوری نزول زبور، پیوند ما را با تاریخ طولانی نبوت و وحی مستحکم می‌کند.

حضرت داوود (ع) در زبور به ظهور صالحان و وراثت زمین توسط آنان بشارت داده است.

صدای داوود (ع) هنوز در گوش تاریخ می‌پیچد که زبور عشق را زمزمه می‌کند.

هجدهم رمضان، روزی است که خدا نغمه‌های آسمانی را به زمین هدیه داد.

زبور، کتاب دل است؛ کتابی که با اشک و آه و نجوای عاشقانه نوشته شده است.

ای داوود خوش‌الحان، امشب برای ما از زبور بخوان که دلتنگ خداییم.

کلمات زبور، قطرات باران رحمت بود که بر کویر دل بنی‌اسرائیل بارید.

در ماه مهمانی خدا، سفره‌ای از جنس کلمات نورانی زبور پهن شده است.

مناجات‌های زبور، الگویی برای شب‌زنده‌داران ماه رمضان است.

خداوند حکمت را در قالب کلمات آهنگین زبور بر قلب داوود جاری کرد.

امشب آسمان به احترام نزول زبور، گوش به نجوای بندگان سپرده است.

هر آیه از زبور، پله‌ای بود برای بالا رفتن به سوی معبود.

قرآن می‌فرماید: و آتینا داوود زبورا (و به داوود زبور دادیم).

محتوای زبور بیشتر دعا، نیایش و پند و اندرز بود و احکام شریعت نداشت.

یکی از بشارت‌های مهم زبور که در قرآن هم آمده: و لقد کتبنا فی الزبور... ان الارض یرثها عبادی الصالحون.

بشارت حکومت جهانی حضرت مهدی (عج) در زبور داوود (ع) ثبت شده است.

نزول زبور در رمضان، اهمیت مناجات و تضرع در این ماه را یادآور می‌شود.

حضرت داوود (ع) نماد قدرت در کنار تضرع بود؛ هم آهن در دستش نرم بود، هم دلش.

تلاوت زبور با صوت حزین، سنگدلان را به گریه می‌انداخت و توبه می‌کردند.

احترام به کتاب زبور و پیامبر خدا داوود (ع)، نشانه ایمان کامل است.

در این روز عزیز، از خدا بخواهیم ما را از صالحانی قرار دهد که وارث زمین خواهند شد.

ارتباط معنوی با زبور، ما را به فهم عمیق‌تر از دعاهای اسلامی نزدیک می‌کند.

زبور در لغت به معنای کتاب یا نوشته‌ای با خط خوش است.

حضرت داوود (ع) علاوه بر نبوت، پادشاه بنی‌اسرائیل نیز بود.

زبور فاقد احکام شرعی جدید بود و پیرو شریعت تورات عمل می‌کرد.

مزامیر داوود در عهد عتیق (کتاب مقدس) موجود است که بخش‌هایی از زبور اصلی است.

معجزه حضرت داوود (ع) نرم شدن آهن در دستش و صدای بسیار زیبایش بود.

نزول کتب آسمانی در رمضان، نشان می‌دهد این ماه، فصل بهار معنویت است.

آیه ۱۰۵ سوره انبیاء مستقیماً به متنی از زبور اشاره دارد.

داوود (ع) پدر حضرت سلیمان (ع) بود و هر دو از پیامبران بزرگ الهی هستند.

مطالعه مزامیر داوود، حس نیایش و پرستش را در انسان تقویت می‌کند.

ششم، دوازدهم، هجدهم و شب قدر؛ تقویم نزول وحی در رمضان.

خدایا به حق زبور داوود، ناله گنهکاران را در این ماه بپذیر.

پروردگارا، صوتی داوودی به دلهایمان عطا کن تا عاشقانه صدایت بزنیم.

الهی، وعده زبور را محقق گردان و زمین را به صالحان بسپار.

در سالروز نزول زبور، ما را با قرآن مأنوس‌تر بگردان.

خدایا، حکمت و معرفتی که به داوود دادی، قطره‌ای به ما بچشان.

ای خدای داوود، آهنِ سختِ دل ما را با حرارت عشقت نرم کن.

یا رب، مناجات‌های ما را در کنار مناجات‌های انبیا قبول فرما.

اللهم عجل لولیک الفرج، که او وارث زبور و تورات و انجیل است.

خدایا، نام ما را در زمره عباد الصالحون ثبت نما.

به حرمت هجدهم رمضان، گره از کار همه مومنین باز کن.