روضه سوزناک و مقتل آتش زدن خانه امام صادق (ع) و گریز به کربلا 1405

نقل شده است که منصور دوانیقی دستور داد خانه امام صادق (ع) را آتش بزنند. شعله‌ها بالا گرفت و دود فضای خانه را پر کرد.

امام صادق (ع) با آرامش و وقار در میان آتش قدم می‌زدند و می‌فرمودند: منم فرزند ابراهیم خلیل الله، آتش بر من سرد و سلامت است.

زن و فرزندان امام در گوشه‌ای از ترس می‌لرزیدند و ناله می‌کردند. این صحنه چقدر آشناست...

اهل خانه با دیدن شعله‌های آتش به یاد غربت و تنهایی افتادند، اما امام چون کوهی استوار پناه آنان بود.

وقتی آتش خاموش شد، دیدند امام صادق (ع) گوشه‌ای نشسته‌اند و های های گریه می‌کنند.

یاران پرسیدند: آقاجان، آتش که به شما آسیبی نزد، چرا اینگونه گریه می‌کنید؟ آیا از ترس دشمن است؟

امام سر بلند کردند و فرمودند: نه، گریه‌ام برای ترس نیست. وقتی دیدم دخترانم از ترس آتش از این اتاق به آن اتاق فرار می‌کنند...

فرمود: به یاد وحشت عمه‌هایم در عصر عاشورا افتادم. آنجا که خیمه‌ها را آتش زدند و دشمن حمله کرد.

در خانه من آتش بود اما تازیانه نبود، سیلی نبود، گوشواره کشیدن نبود... امان از دل زینب.

آنجا بچه‌ها پناهی نداشتند، دامن‌ها می‌سوخت و کسی نبود جز تازیانه داران...

دل‌ها بسوزد برای آن لحظه‌ای که زینب (س) فریاد می‌زد: وا محمدا، وا علیا... خیمه‌ها در محاصره است.

امام صادق (ع) سالم از آتش بیرون آمد، اما در کربلا خیمه‌ای نماند، پناهی نماند.

اینجا امام حاضر بود و تسلی دل دختران بود، اما در کربلا سر امام بالای نیزه نظاره‌گر فرار دختران بود.

یا امام صادق، شما گریه کردی برای ترس خانواده‌ات، اما کسی موی دخترانت را نکشید. کربلا چه خبر بود؟

گریز بزنیم به آن دمی که صدا زد: «علیکن بالفرار»؛ ای دختران رسول خدا، فرار کنید که خیمه‌ها می‌سوزد.

آنجا آتش بود و خار مغیلان. پای برهنه و صحرای داغ. امان از دل رقیه.

شما قدم در آتش گذاشتی و نسوختی، اما در کربلا سجاد (ع) را با تن تب‌دار از میان شعله‌ها بیرون کشیدند.

خانه شما را آتش زدند تا حرمت بشکنند، اما در کربلا حرمت آل الله را با اسارت شکستند.

بمیرم برای آن دختر سه ساله‌ای که دامنش آتش گرفت و کسی جز دشمن تازیانه به دست دنبالش نبود.

السلام علیک یا اباعبدالله، یا من احرقت خیامه... سلام بر تو که خیمه‌هایت سوخت تا اسلام نسوزد.

آتیش زبونه می‌کشه، از در خونه علی / دوباره تازه میشه باز، روضه پهلوی علی

دود و آتیش، هجوم اشرار / دوباره تکرار میشه، قصه دیوار

امام صادق (ع) گریونه، دلش یه کربلا خونه / به یاد عمه زینبش، روضه می‌خونه

مدینه باز شلوغ شده، پر از برو بیا شده / دل امام شیشمم، راهی کربلا شده

می‌سوزه در، می‌لرزه دل، اهل و عیال مضطربن / انگاری که تو کربلا، دنبال عمه زینبن

آتیش کجا، مدینه کجا / آتیش کجا، خیمه کجا

یه خونه رو آتیش زدن، ولی کسی کتک نخورد / ولی تو دشت کربلا، رقیه سیلی‌ها می‌خورد

وای از غریبی آقام، رئیس مذهبم سلام / فدای غربتت بشم، امام صادق السلام

بقیع تو تاریک و من، دلم برات پر می‌زنه / این دل دیوونه من، به سیم آخر می‌زنه

یا جعفرا، یا صادقا، نگاه بکن به این دلا / امضا بزن پای برات، راهی بشیم به کربلا

در کتاب منتهی الآمال آمده است که مفضل بن عمر گوید: منصور دستور داد خانه امام را بسوزانند.

چون آتش به دهلیز خانه رسید، امام صادق (ع) بیرون آمد و بر روی آتش گام نهاد.

حضرت می‌فرمودند: انا بن اعراق الثری، انا بن ابراهیم خلیل الله (من فرزند ریشه‌های زمینم، من فرزند ابراهیم خلیلم).

راوی گوید: فردای آن روز دیدم امام غمگین است. گفتم فدایت شوم، شما که آسیبی ندیدید.

امام فرمود: وقتی شعله‌ها را دیدم که چگونه کودکانم را وحشت‌زده کرده، به یاد عصر عاشورا افتادم.

در آن روز هولناک، وقتی دشمن خیمه‌های جدم حسین (ع) را آتش زد، دختران رسول خدا پناهی نداشتند.

این واقعه یکی از مصائب بزرگ مدینه در اواخر عمر شریف امام صادق (ع) بود که یادآور مصائب مادرشان زهرا (س) نیز بود.

هجوم به خانه وحی، سنتی بود که از سقیفه شروع شد و تا زمان امام صادق (ع) ادامه یافت.

اما تفاوت اینجاست که در خانه صادق آل محمد (ع)، کسی بین در و دیوار نماند...

صلی الله علیک یا فاطمه الزهرا، گریز اصلی به کوچه بنی هاشم است...