این یک کلیشه رایج اما واقعی است. دلایل اصلی بدخطی پزشکان عبارتند از: حجم بالای نوشتن در طول روز، سرعت زیاد برای رسیدگی به بیماران بیشتر، و اصطلاحات تخصصی لاتین که برای افراد عادی ناآشناست. البته با الکترونیکی شدن نسخهها، این مشکل به تدریج در حال حل شدن است، اما شوخی با آن همچنان باقی است.
خنده بر هر درد بیدرمان دواست. تحقیقات نشان میدهد که شوخطبعی و خنده باعث تقویت سیستم ایمنی بدن و کاهش استرس میشود. حتی پزشکان هم از جوکهای مربوط به صنف خود استقبال میکنند، زیرا فضای سنگین و جدی کارشان را تلطیف میکند. طنز محترمانه، پل ارتباطی خوبی بین پزشک و بیمار است.
از دیرباز در ادبیات فارسی، «حکیم» و «طبیب» سوژه طنز شاعرانی چون عبید زاکانی بودهاند. شوخی با ادعای دانایی، تجویزهای عجیب و دریافت هزینههای گزاف، مضامین تکرارشونده در طنز انتقادی اجتماعی بوده است که تا امروز نیز ادامه دارد.
پشت تمام این شوخیها، واقعیتی سخت نهفته است. پزشکان با دیدن درد، رنج و مرگ دست و پنجه نرم میکنند. شاید شوخطبعی و بدخطی (ناشی از خستگی)، مکانیسمی دفاعی برای مقابله با فشارهای روانی شغلشان باشد.
هرچند شوخی با پزشکان بامزه است، اما باید مرز بین «طنز» و «توهین» را رعایت کرد. شوخی با دستخط یا انتظار در مطب قابل قبول است، اما شوخی با خطاهای پزشکی یا جان بیماران، دور از اخلاق و انسانیت است.
