متن ادبی بوی خاک باران خورده و عطر بهار 1405

خاک، تشنه ی بوسه باران بود و چون ابرها گریستند، زمین عطر شکرگزاری خود را در هوا پراکند.

عجیب ترین کیمیای هستی، ترکیب قطره های زلال باران با خاک تیره است که رایحه ای بهشتی به نام نم باران می آفریند.

نفس عمیق بکش! این بوی خاک باران خورده، نامه عاشقانه زمین است به آسمان که پستچی باد آن را به مشام ما رسانده.

هیچ عطری در ویترین گران ترین مغازه ها، به پای اصالت و خلوص بوی کاهگل خیس و کوچه باغ های بارانی نمیرسد.

باران که میزند، خاک بیدار میشود و عطر رستاخیزش، مرده ترین دلها را هم زنده میکند.

بهار با چمدانی از عطر شکوفه های سیب و گیلاس از راه رسیده است تا زمستان سرد را بدرقه کند.

بوی سنبل سر سفره هفت سین، فقط یک رایحه نیست؛ نوید آغاز است، بوی امید و بوی روزهای روشنِ پیش رو.

نسیم بهاری، قاصد خوش خبری است که عطر علف های تازه و جوانه های نورس را در کوچه پس کوچه های شهر جار میزند.

چشم ها را ببند و بو کن؛ بهار بوی معجزه میدهد، بوی شکفتن دوباره از دل شاخه های خشکیده.

نوروز یعنی آمیختن بوی عیدی، بوی نان برنجی و عطر مست کننده بهارنارنج در هوای لطیف فروردین.

زندگی همین لحظه است؛ ایستادن زیر باران بهاری و پر کردن ریه ها از عطر پاکی که خدا هدیه فرستاده است.

گاهی خوشبختی یعنی نوشیدن یک فنجان چای، وقتی پنجره باز است و بوی خاک نم زده اتاق را پر کرده است.

بوی طبیعت پس از باران، آرام بخش ترین مسکن برای روح های خسته از هیاهوی شهر است.

خداوند امضایش را با عطر گل ها و بوی خاک پای طبیعت میزند تا بدانیم هنوز هم جهان جای قشنگی است.

از میان تمام تجملات دنیا، من همین بوی نم باران و عطر چمن خیس را برای شاد بودن برمیگزینم.

تو مثل بوی خاک بعد از بارانی؛ همانقدر اصیل، همانقدر آرامش بخش و همانقدر دوست داشتنی.

قرارمان فصل بهار، زیر باران، آنجا که عطر تو با بوی شکوفه ها یکی میشود و من مست میشوم.

باران بهانه است، آسمان میخواهد عطر تن تو را در هوای شهر تکثیر کند.

مثل باران بهاری بر کویر دلم باریدی و حالا تمام وجودم بوی شکفتن میدهد.

عشق یعنی قدم زدن در خیابان ولیعصر، وقتی باران زده و چنارها عطر خاطره میدهند.

خدایا شکرت برای حس بویایی، که اگر نبود، محروم بودیم از درک لطافت باران و سخاوت بهار.

در هر نفس که بوی خوش بهار را فرو میبریم، نشانه ای از رحمت توست که بر کائنات جاری شده است.

بوی خاک، یادآوری مبدأ ماست و بوی گل، یادآوری مقصد ما که کمال و زیبایی است.

پروردگارا، همانگونه که زمین را با باران معطر میکنی، جان ما را با عطر یاد خودت خوشبو گردان.

سبحان الله از این همه ظرافت که در دل خاک تیره، چنین روایح رنگارنگ و دلاویزی را پنهان کرده است.