کپشن غمگین نصب خیمه‌ها و دلشوره حضرت زینب 1405

خیمه‌ها برپا شد و دل زینب (س) لرزید. هر ستونی که بالا رفت، انگار ستون خیمه صبر زینب پایین آمد. امان از دل زینب.

زینب (س) نگاه می‌کند؛ این خیمه‌ها چقدر سفیدند، چقدر زیبا... اما دلش گواهی می‌دهد که روزی همین خیمه‌ها نیم‌سوخته غارت خواهند شد.

برادر جان، بگو خیمه‌ها را نزدیک هم نزنند. من از آتش می‌ترسم، من از دویدن کودکان در میان شعله‌ها هراس دارم.

امروز خیمه‌ها با عزت برپا شد، عباس (ع) عمود خیمه زینب را کوبید. ولی زینب می‌داند روزی می‌رسد که نه عباسی هست و نه خیمه‌ای.

دلشوره دارد عقیله بنی‌هاشم. می‌پرسد اینجا کجاست؟ نامش کربلاست؟ و همین نام کافیست تا زانوانش سست شود.

خیمه بزنید یاران، اما بدانید این خیمه‌ها پناهگاه موقتی است. منزلگاه اصلی ما سر نیزه‌هاست.

نگاه زینب (س) بین خیمه عباس و خیمه حسین (ع) می‌چرخد. خدایا، این امنیت و سایه‌سار را از ما نگیر.

امروز روز نصب خیمه‌هاست، و فرداهای دور، روز جمع کردن خارهای بیابان از پای کودکان. امان از دلشوره خواهر.

یا حسین، خیمه مرا جایی بزن که گودال قتلگاه را نبینم. طاقت دیدن دست و پا زدنت را ندارم.

خیمه‌ها برپاست و پرچم‌ها در اهتزاز. اما چرا باد مخالف می‌وزد؟ چرا دل زینب آرام و قرار ندارد؟

صدای چکش‌ها می‌آید، خیمه‌ها علم می‌شوند. و صدای تپش قلبی که می‌داند پایان این اردوگاه، آتش است.

خدایا این خیمه‌ها چقدر بوی جدایی می‌دهند. زینب (س) خاک کربلا را مشت می‌کند و می‌بوید: بوی خون، بوی فراق.

حسین جان، اینجا کجاست که دلم اینگونه آشوب است؟ خیمه‌ها را برپا مکن، بیا برگردیم مدینه.

هر طنابی که محکم می‌شود، گره‌ای کور بر دل زینب می‌خورد. او پایان ماجرا را در خشت خام می‌بیند.

روز دوم محرم است. خیمه‌های آل الله در محاصره بیابان. و چشمان نگران مادری که به گهواره علی اصغرش خیره شده.

خیمه‌ها را محکم کنید، طوفان سهمگینی در راه است. طوفانی که عمودها را می‌شکند و حرمت‌ها را می‌درد.

زینب (س) گوشه‌ای ایستاده و به قامت رعنای عباس (ع) نگاه می‌کند. کاش زمان در همین لحظه متوقف می‌شد.

دلشوره‌های زینب بی دلیل نیست. او صدای سم اسب‌هایی را می‌شنود که قرار است بر اجساد مطهر بتازند.

خیمه‌گاه بهشت است، چون حسین (ع) در آن نفس می‌کشد. اما افسوس که این بهشت موقت است.

ای کاش این خیمه‌ها هیچگاه برچیده نمی‌شد. ای کاش غروب دهم هرگز نمی‌آمد.

خیمه‌ها برپا شد، غم در دل زینب نشست.

ستون خیمه را محکم نکوبید، دل خواهر می‌لرزد.

اینجا کربلاست؛ سرزمین خیمه‌های سوخته.

دلشوره زینب (س)، آغاز روضه عاشوراست.

خیمه‌ها بالا رفت، شمارش معکوس آغاز شد.

یا رب، این خیمه‌ها را از آتش حفظ کن.

نگاه نگران زینب به خیمه عباس...

امان از روزی که جای این خیمه‌ها خاکستر بماند.

خیمه نزنید، اینجا بوی خون می‌دهد.

دل زینب (س) گواهی می‌دهد: اینجا آخر دنیاست.