متن روضه و مقتل غربت ائمه بقیع مخصوص مداحان 1405

دلها را ببریم مدینه، کنار آن چهار قبر ویران. آی کربلایی ها، آی مشهدی ها، شما عادت دارید وقتی وارد حرم میشوید، به در و دیوار بوسه بزنید، زیر سایه رواق ها بنشینید. اما بمیرم برای زائر بقیع. در بقیع نه سایه بانی هست، نه رواقی، نه خادمی که خوش آمد بگوید. آنجا خادمانش با چماق و تازیانه ایستاده اند. زائر بقیع باید از دور سلام دهد، آن هم با ترس و لرز.

السلام علیکم یا ائمة الهدی. قربان غربتتان بشوم. شنیدم در مدینه گرد و خاک به پا میشود. آفتاب سوزان مدینه مستقیم میتابد بر روی آن سنگ های بی نام و نشان. امام رضا (ع) در مشهد چه بارگاهی دارد، اما جدش امام حسن (ع) در بقیع شمع و چراغی هم ندارد.

گریز بزنم به کربلا. یا امام سجاد (ع)، شما در بقیع هم غریبید. اما غربت بقیع کجا و غربت شام و کوفه کجا. در بقیع حداقل بدنتان دفن شد، اما در کربلا بدنی را دیدید که سه روز روی خاک گرم مانده بود...

(سبک دشتی): مدینه شهر پیغمبر، چرا اینگونه خاموشی؟ / چرا بر غربت مولا، لباس غم تو میپوشی؟ / بقیع ای خاک پر غصه، دل زهرا تو را دارد / ببین مهدی (عج) در این شبها، سرش را بر تو بگذارد. / نه شمعی و نه چراغی، نه گنبد نه سرایی / امان از این غریبی، امان از این جدایی.

(شور سینه زنی): یه مدینه، یه بقیع و، یه مشت خاکِ، روی قبرها. / دلم امشب، پره درده، پره آهه، مثل زهرا. / نه ضریحی، که بگیرم، توی دستم، شبکه هاشو. / نه یه سایه، که ببینم، زیر نورش، کبوترهاشو. / غریب آقام، غریب آقام، غریب آقام، ای حسن جان.

در مقاتل نوشته اند وقتی بقیع تخریب شد، شیعیان در سرتاسر عالم خون گریستند. اما داغ سنگین تر آن بود که این جسارت در شهر جدشان پیامبر (ص) صورت گرفت و کسی نتوانست دفاع کند.

امام حسن مجتبی (ع) وصیت کرده بود که مرا کنار جدم دفن کنید، اما تیرباران کردند تابوتش را. حالا هم که قبرش را ویران کردند. این کریم اهل بیت چقدر باید مظلوم باشد؟

زائر بقیع وقتی نگاهش به پنجره های فولادی می افتد، یاد پنجره فولاد رضا (ع) میکند اما اینجا راه بسته است. حسرت یک زیارت جامعه کبیره بالای سر قبور بر دل شیعه مانده است.

یا امام باقر، یا امام صادق، شما که هزاران شاگرد داشتید، حالا چرا اینقدر تنهایید؟ چرا کبوترها فقط زائر شما هستند؟

آی کبوترهای بقیع، شما بال هایتان را سایه بان کنید برای پسر فاطمه. خورشید مدینه بی رحم است.