متن فلسفی درباره یلدا و پیروزی نور بر تاریکی (پایان طولانی‌ترین شب) 1405

یلدا، جشن پیروزی نور بر اهریمنِ تاریکی است. باور داشته باش که هیچ شبی، هرچقدر هم طولانی، نمی‌تواند مانع طلوع خورشید شود.

در پسِ بلندترین تاریکی سال، روشن‌ترین امید متولد می‌شود. یلدا به ما می‌اموزد که پایان شب سیه، سپید است.

ما بیدار می‌مانیم تا گواه باشیم که تاریکی رفتنی است و نور جاودانه. این فلسفه یلداست.

یلدا فقط یک دقیقه بیشتر نیست؛ نماد استقامت و صبر در برابر سختی‌هاست تا رسیدن به بهار.

تاریخ ایران، تاریخِ ستایشِ نور است. یلدا، میعادگاه عاشقان روشنایی در دلِ سیاهی زمستان است.

زایش خورشید (مهر) در شب یلدا، پیامی ابدی دارد: امید هرگز نمی‌میرد، حتی در سردترین لحظات.

شمع‌هایی که امشب روشن می‌کنیم، نماد آتش درون ماست که بر سرمای زمانه غلبه می‌کند.

یلدا به ما یادآوری می‌کند که برای رسیدن به نور، باید از دل تاریکی گذشت و نترسید.

امشب، شبِ مرگِ تاریکی و تولدِ آگاهی است. بیدار باشیم و بیدار کنیم.

ریشه در خاک و نگاه به خورشید؛ این راز ماندگاری فرهنگ ماست که در یلدا تجلی می‌یابد.

یلدا، یادگار آیین میترایسم و پرستش مهر (خورشید) است؛ میراثی که هزاران سال هویت ما را حفظ کرده است.

نیاکان ما دریافتند که از فردای یلدا، روزها بلندتر می‌شوند؛ پس این شب را «شب زایش مهر» نامیدند و جشن گرفتند.

این جشن، دهن‌کجیِ شادی و نور به چهره‌ی عبوسِ سرما و تاریکی است.

سفره یلدا (میزد)، بازمانده‌ی سفره‌های آیینی باستان است که در آن نذر می‌کردند تا برکت به زندگی بازگردد.

یلدا پیوندی است میان انسان و کیهان؛ همسویی با گردش فلک و ستایش نظم آفرینش.

نام «یلدا» سریانی است، اما روح این جشن کاملاً ایرانی و زرتشتی است (دی‌گان).

در باور ایرانی، اهریمن تاریکی در طولانی‌ترین شب سال آخرین زور خود را می‌زند، اما مغلوبِ طلوعِ خورشید می‌شود.

حفظ آتش در شب یلدا، نماد پاسداری از فروغ ایزدی در برابر نیروهای شر بوده است.

یلدا خواهر نوروز است؛ یکی نویدبخش تولد خورشید و دیگری نویدبخش تولد طبیعت.

ما وارثان مردمی هستیم که تاریکی را نه با نفرین، بلکه با روشن کردن شمع درمان می‌کردند.

اگر زندگی‌ات در مرحله یلداست (تاریک و طولانی)، نگران نباش؛ خورشید موفقیت در راه است.

یلدا بهانه است تا بدانیم حتی یک دقیقه بیشتر با هم بودن، می‌تواند بر ساعت‌ها تاریکی غلبه کند.

صبوری کن، همانطور که زمین برای دیدن خورشید صبر می‌کند. سحر نزدیک است.

غم‌هایت را به تاریکی یلدا بسپار و قلبت را به سرخی انار و گرمای امید پیوند بزن.

بزرگترین درس یلدا: هیچ زمستانی ماندنی نیست.

امید، آن دانه نوری است که در دل تاریک خاک (یا شب) کاشته می‌شود و در بهار جوانه می‌زند.

یلدا می‌گوید: قدرِ لحظاتِ روشنایی را بدانیم، چون تاریکی در کمین است، اما مغلوب‌شدنی.

بیایید امشب در دلمان چراغی روشن کنیم که هیچ بادی آن را خاموش نکند؛ چراغ امید.

پیروزی نور بر تاریکی، قانون طبیعت است؛ پس در نبردهای زندگی، سمتِ نور بایست.

طلوع فردا صبح، زیباترین طلوع سال است؛ چون حاصلِ غلبه بر طولانی‌ترین شب است.