متن سخنرانی کوتاه درباره اهمیت لیلة المبیت در تاریخ اسلام 1405

بسم الله الرحمن الرحیم. امشب شبی است که قلم تاریخ از نوشتن عظمت آن عاجز است. شب اول ربیع‌الاول، شب لیلة المبیت، نقطه عطفی در تاریخ اسلام است.

با سلام و صلوات بر محمد و آل محمد. عزیزان، اگر بخواهیم ایثار را معنا کنیم، باید به سراغ واقعه‌ای برویم که در آن، جان در برابر جان معامله شد.

خداوند در قرآن کریم صحنه‌هایی را جاودانه کرده است که لیلة المبیت یکی از درخشان‌ترین آن‌هاست. شبی که سرنوشت اسلام به یک خواب وابسته بود.

شروع ماه ربیع، بهار ماه‌ها، با یک ایثار بزرگ آغاز می‌شود. ایثاری که اگر نبود، نه از تاک نشان بود و نه از تاک‌نشان.

امشب می‌خواهیم درباره شبی صحبت کنیم که فرشتگان الهی مات و مبهوت فداکاری یک جوانمرد شدند. علی (ع) و بستر پیامبر (ص).

در تاریخ هر ملتی، نقاط عطفی وجود دارد. برای ما مسلمانان، لیلة المبیت شبی است که اسلام از مکه به مدینه پل زد، اما پل پیروزی، جان علی (ع) بود.

سلام بر آن شبی که تاریکی‌اش با نور ولایت روشن شد. لیلة المبیت، آزمون بزرگ ولایت‌پذیری و عشق به رهبر الهی بود.

امشب سالگرد شبی است که مشرکان مکه تمام توان خود را جمع کردند تا نور خدا را خاموش کنند، اما خدا نخواست.

سخن از لیلة المبیت، سخن از مردانگی است. سخن از کسی است که ترس را نمی‌شناخت و مرگ را به سخره گرفت.

بیایید امشب دل‌هایمان را راهی مکه کنیم، پشت دیوار خانه پیامبر، جایی که تاریخ نفسش بند آمده بود.

در سال سیزدهم بعثت، سران قریش در دارالندوه جمع شدند و نقشه‌ای شوم کشیدند. چهل مرد از چهل قبیله تا خون پیامبر بین همه پخش شود.

جبرئیل امین نازل شد و پیامبر را از این توطئه آگاه کرد. فرمان هجرت صادر شد، اما یک مشکل بزرگ وجود داشت: جاسوسان قریش خانه را زیر نظر داشتند.

پیامبر به علی (ع) فرمود: آیا حاضری در بستر من بخوابی تا من خارج شوم؟ پاسخ علی (ع) یک کلمه بود: آیا شما به سلامت می‌مانید؟

امام علی (ع) نپرسید من زنده می‌مانم یا نه؟ تنها دغدغه‌اش سلامتی رسول خدا بود. این یعنی اوج معرفت و ایثار.

امیرالمؤمنین ردای سبز پیامبر را بر سر کشید و در جای ایشان خوابید. مشرکان تا صبح منتظر بودند و گمان می‌کردند پیامبر در خواب است.

وقتی صبح شد و با شمشیرهای آخته هجوم بردند، علی (ع) را دیدند که با آرامش برخاست. نقشه چهل قبیله در یک لحظه نقش بر آب شد.

این واقعه باعث شد پیامبر (ص) فرصت کافی برای رسیدن به غار ثور و سپس هجرت به مدینه را پیدا کنند.

لیلة المبیت تنها یک فداکاری شخصی نبود؛ بلکه عملیات نجاتی بود که تداوم زنجیره نبوت را تضمین کرد.

در آن شب، خداوند به جبرئیل و میکائیل دستور داد تا از علی (ع) محافظت کنند، زیرا او جانشین بر حق پیامبر بود.

این حادثه نشان داد که قریش با تمام قدرت اطلاعاتی و نظامی خود، در برابر تدبیر الهی و شجاعت علوی ناتوان است.

لیلة المبیت به ما می‌آموزد که حفظ جان رهبر الهی، از حفظ جان خودمان واجب‌تر است. این درس ولایت‌مداری برای تمام اعصار است.

این واقعه خط بطلانی بر ادعای کسانی است که می‌گویند اسلام فقط با شمشیر پیش رفت. اسلام با ایثار و فداکاری زنده ماند.

امام علی (ع) نشان داد که در راه عقیده، باید از همه چیز گذشت. جوانان ما باید این روحیه خطرپذیری را الگوی خود قرار دهند.

لیلة المبیت معیار تشخیص حق از باطل بود. در حالی که دیگران به دنبال منافع بودند، علی (ع) جانش را سپر کرد.

درس دیگر این شب، توکل است. علی (ع) سلاح نداشت، اما خدا را داشت و همین برای آرامش او کافی بود.

این واقعه اثبات کرد که علی (ع) شایسته‌ترین فرد برای خلافت بود. کسی که در سخت‌ترین لحظه پیامبر را تنها نگذاشت، سزاوار رهبری است.

ما امروز وارثان آن فداکاری هستیم. امنیت و ایمان امروز ما، مدیون آن شب بیداری و جانبازی مولاست.

لیلة المبیت به ما یاد می‌دهد که دشمن همیشه در کمین است و ما باید همیشه بیدار و بابصیرت باشیم.

در فتنه‌های زمانه، باید مانند علی (ع) عمل کنیم: شناخت تکلیف، حضور به موقع و نترسیدن از هزینه‌ها.

فرهنگ شهادت‌طلبی که امروز در بین جوانان انقلابی ما موج می‌زند، ریشه در همان بستر لیلة المبیت دارد.

در پایان، لیلة المبیت سندی زنده بر حقانیت شیعه و عظمت امیرالمؤمنین (ع) است که حتی مخالفان هم نتوانستند آن را انکار کنند.

بیایید عهد ببندیم که در مسیر ولایت، همواره آماده ایثار باشیم و راه مولایمان را ادامه دهیم.

خدایا! تو را به حق ایثار علی (ع) در لیلة المبیت قسم می‌دهیم، ما را از پیروان راستین آن حضرت قرار بده.

پروردگارا! روحیه شجاعت، فداکاری و ولایت‌مداری را در نسل جوان ما زنده نگه دار.

خدایا! دشمنان اسلام را که امروز هم مانند مشرکان قریش توطئه می‌کنند، خوار و ذلیل بگردان.

بارالها! فرج مولایمان امام زمان (عج) را نزدیک بفرما و ما را از سربازان فداکار ایشان قرار ده.

خداوندا! عاقبت ما را ختم به خیر و شهادت در راه خودت بگردان، همان‌طور که علی (ع) آرزوی آن را داشت.

از خداوند می‌خواهیم که شفاعت امیرالمؤمنین (ع) را در دنیا و آخرت نصیب همه ما بگرداند.

امیدواریم که درس‌های لیلة المبیت چراغ راه زندگی ما در تاریکی‌های آخرالزمان باشد.

و السلام علیکم و رحمة الله و برکاته.