دلنوشته غمگین برای شهادت حضرت زهرا و غربت امیرالمؤمنین 1405

علی (ع) جان! بعد از زهرا (س) دیگر مدینه جای ماندن نیست. چاه می داند که چه بر سر فاتح خیبر آمد که زانو بغل گرفت. سلام بر غربتت یا امیرالمومنین.

بمیرم برای دلت یا علی... که باید با دستان خودت، تمام دنیایت را زیر خاک پنهان کنی. آن شب که آب می ریختی بر پیکر یاس، آب هم از شرم کبودی ها گریه می کرد.

غربت یعنی علی (ع) باشی، ولی کسی جواب سلامت را ندهد. غربت یعنی زهرا (س) داشته باشی، اما شبانه و مخفیانه او را به خاک بسپاری. آجرک الله یا مرتضی علی.

یا امیرالمومنین! این روزها مدینه برای تو قفس شده است. نگاه به در و دیوار خانه، جگرت را آتش می زند. شرمنده ایم که شیعه ایم و تو هنوز غریبی.

علی (ع) تنها ماند... تنهاتر از تمام تاریخ. دیگر کسی نیست که وقتی علی به خانه می آید، غم هایش را با یک لبخند بشوید. زهرا رفت و علی تمام شد.

مادر جان، چشمانت را باز کن. ببین علی (ع) بالای سرت نشسته و های های گریه می کند. تو که طاقت اشک علی را نداشتی...

زهرا (س) جان! تو رفتی و راحت شدی از درد دنده و پهلو، اما بگو با دل بی قرار علی چه کنیم؟ بگو با بهانه گیری های زینب چه کنیم؟

دلم برای مادری می سوزد که در جوانی پیر شد. مادری که موهایش سفید شد اما رویش را از علی می گرفت تا کبودی صورتش را نبیند.

فاطمه (س) یعنی غمِ نشسته در گلوی علی. فاطمه یعنی رازی که بین در و دیوار ماند و هیچکس نفهمید چه شد.

ای بانوی بی نشان! غم تو در سینه ما سنگینی می کند. کاش بودیم و نمی گذاشتیم کسی به خانه ات جسارت کند.

شب ها علی (ع) می ماند و چاه و ماه. ماه شاهد است که علی سر در چاه می کند تا صدای گریه اش را نامردان مدینه نشنوند.

چاه نخلستان هم تاب شنیدن درد علی را ندارد. می گویند چاه هم خون گریه می کند از بس که علی از داغ زهرا گفت و نالید.

ماه مدینه شرم دارد که بر مزار زهرا (س) بتابد. آخر این مزار باید مخفی بماند. این وصیت ماهِ علی است.

ای چاه! امانت دار باش. علی (ع) اسرار مگویش را، روضه های پهلوی شکسته را فقط به تو گفته است.

حسن (ع) زانوی غم بغل گرفته... آخر او دیده است آنچه را که نباید می دید. کوچه، سیلی، مادر... وای از دل حسن.

حسین (ع) بهانه مادر می گیرد. پیراهن مادر را بو می کند و آرام می شود. امان از دل زینب که باید مادری کند برای حسین.

بچه ها دور بستر خالی مادر جمع شده اند. شمعی روشن کرده اند و آرام اشک می ریزند تا پدر بیدار نشود. خانه بی مادر، قبرستان آرزوهاست.

زینب (س) کوچک است، اما باید بزرگ شود. او وارث غم های مادر است. چادر خاکی مادر را سر می کند و خانه را جارو می زند.

مدینه! تو چقدر بی وفایی. صدای ناله دختر پیامبر را شنیدی و سکوت کردی؟

نفرین بر سکوت مدینه که علی را خانه نشین کرد و زهرا را شهید.

شهری که صدای اذانش بلند است، اما دختر پیامبرش را در سکوت شب دفن می کنند. چه تناقض تلخی.