پدربزرگ پدری یا همان آقاجون، در فرهنگ ایرانی نماد ریشه، اصالت و حکمت است. شعر گفتن برای پدربزرگ، راهی لطیف برای قدردانی از سالها تجربه و زحمتی است که او برای بنیان نهادن خانواده کشیده است. موی سپید و دستان پینهبسته او، مضامین تکرارشونده و زیبایی در ادبیات فارسی هستند.
در روایات اسلامی، احترام به موی سپید همسنگ احترام به پیامبر دانسته شده است. استفاده از اشعاری که به پیری و بزرگواری پدربزرگ اشاره دارد، در روز ولادت امام علی (ع)، تلفیقی از ادب ایرانی و آموزههای اسلامی است.
خواندن یک دوبیتی یا شعر کوتاه توسط نوه برای پدربزرگ، تاثیر عاطفی عمیقی بر روحیه او میگذارد. سالمندان بیش از هدیه مادی، به توجه عاطفی و احترام نیاز دارند و شعر، بهترین حامل این پیام است.
وقتی نوهها برای آقاجون شعر میخوانند، پیوند بین نسل جدید و قدیم محکمتر میشود. این کار باعث میشود پدربزرگ احساس کند که جایگاهش به عنوان بزرگ خاندان محفوظ است و نوهها او را فراموش نکردهاند.
شعر باید متناسب با روحیات پدربزرگ باشد. اگر او اهل ادبیات کلاسیک است، اشعار موزون و قافیهدار و اگر روحیهای لطیف دارد، شعرهای نو با مضامین ساده و صمیمی گزینههای بهتری هستند.
