روز جهانی سوشی در ۱۸ ژوئن جشن گرفته میشود. این روز اولین بار در سال ۲۰۰۹ توسط فیسبوکِ یک طرفدار سوشی پیشنهاد شد و به سرعت جهانی گردید. هدف از این روز، تشویق مردم به تجربه طعمهای جدید، آشنایی با فرهنگ آشپزی ژاپن و از بین بردن افسانههای غلط درباره این غذای محبوب است. سوشی که زمانی غذایی خیابانی در توکیو بود، اکنون به یکی از لوکسترین و محبوبترین غذاها در سراسر دنیا تبدیل شده است.
یک اشتباه رایج این است که فکر میکنند سوشی یعنی ماهی خام. در واقع، واژه «سوشی» به برنج دانه کوتاهی اشاره دارد که با سرکه برنج، شکر و نمک طعمدار شده است. این برنج میتواند با ماهی پخته، خام، سبزیجات، تخممرغ یا مرغ ترکیب شود. اما «ساشیمی» تکههای ورقه شده ماهی یا گوشت خام تازه است که بدون برنج سرو میشود. بنابراین، هر کسی با هر ذائقهای میتواند نوعی از سوشی را دوست داشته باشد.
ذائقه ایرانیها معمولاً با سوشیهای پخته یا سوخاری سازگارتر است. «رولهای کالیفرنیا» (حاوی آووکادو، خیار و خرچنگ)، «دراگون رول» (با مارماهی یا میگو و آووکادو) و «تمپورا رول» (سوشی سوخاری شده و ترد) از محبوبترینها در رستورانهای ایران هستند. استفاده از سسهای مایونز تند و ترییاکی نیز طعم سوشی را برای ایرانیان جذابتر کرده است.
خوردن سوشی آداب خاصی دارد. معمولاً سوشی را میتوان با دست یا چاپستیک خورد (ساشیمی فقط با چاپستیک). هنگام زدن سوشی به سس سویا، باید قسمت ماهی را داخل سس زد نه قسمت برنج را، زیرا برنج سس زیادی جذب کرده و وا میرود یا شور میشود. واسابی (تند) را نباید در سس سویا حل کرد، بلکه باید مقدار کمی روی سوشی گذاشت. زنجبیل ترشی نیز برای تازه کردن طعم دهان بین لقمههاست.
سوشی یک غذای بسیار سالم است. ماهی منبع غنی اسیدهای چرب امگا ۳ است که برای قلب و مغز مفیدند. برنج منبع انرژی و جلبک دریایی (نوری) سرشار از ید، ویتامینها و مواد معدنی است. واسابی و زنجبیل نیز خواص آنتیاکسیدانی و ضدالتهابی دارند. البته باید در مصرف سسهای پرچرب و سس سویا (به دلیل نمک زیاد) اعتدال را رعایت کرد.
