تفأل به دیوان حافظ و اشتراک‌گذاری بیت ناب در استوری 1405

الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها / که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است / با دوستان مروت با دشمنان مدارا

هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد / خداش در همه حال از بلا نگه دارد

اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت / باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود

ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است / ببین که در طلبت حال مردمان چون است

در بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم / سرزنش ها گر کند خار مغیلان غم مخور

مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم / هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم

ساقی به نور باده برافروز جام ما / مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد / وجود نازکت آزرده گزند مباد

یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور / کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند / واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند / بیخود از شعشعه پرتو ذاتم کردند / باده از جام تجلی صفاتم دادند

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده ایم / از بد حادثه اینجا به پناه آمده ایم / رهرو منزل عشقیم و ز سرحد عدم / تا به اقلیم وجود این همه راه آمده ایم

درد عشقی کشیده ام که مپرس / زهر هجری چشیده ام که مپرس / گشته ام در جهان و آخر کار / دلبری برگزیده ام که مپرس

روز هجران و شب فرقت یار آخر شد / زد این فال و گذشت اختر و کار آخر شد / آن همه ناز و تنعم که خزان می فرمود / عاقبت در قدم باد بهار آخر شد

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم / فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم / اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد / من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند / چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند

دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت / دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور

خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست / گشاد کار من اندر کرشمه های تو بست

سحر با باد میگفتم حدیث آرزومندی / خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی

ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی برکند / چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخور

همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس / که دراز است ره مقصد و من نوسفرم

گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع / سخت میگردد جهان بر مردمان سخت کوش

فیض روح القدس ار باز مدد فرماید / دیگران هم بکنند آنچه مسیحا میکرد

تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن / که دوست خود روش بنده پروری داند

گر چه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید / هیچ راهی نیست کان را نیست پایان غم مخور

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد / عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد / یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن / منم که دیده نیالودم به بد دیدن

راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست / آنجا جز آن که جان بسپارند چاره نیست

هواخواه توام جانا و میدانم که میدانی / که هم نادیده میبینی و هم ننوشته میخوانی

دل میرود ز دستم صاحب دلان خدا را / دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

خیال روی تو در هر طریق همره ماست / نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق / ثبت است بر جریده عالم دوام ما

ندیدم خوشتر از شعر تو حافظ / به قرآنی که اندر سینه داری

عشقت رسد به فریاد ار خود به سان حافظ / قرآن ز بر بخوانی در چهارده روایت