طنز یکی از قوی ترین ابزارها برای نقد رفتارهای غلط اجتماعی است. وقتی با زبان طنز به «حمام های طولانی» یا «کنسرت های زیر دوش» اشاره می کنیم، بدون ایجاد گارد دفاعی در مخاطب، تلنگری به ذهن او می زنیم. این شوخی ها در ناخودآگاه فرد می نشیند و دفعه بعد که زیر دوش می رود، با یادآوری این جوک ها، ناخودآگاه زمان حمام را کوتاه تر می کند. خنده راهی برای آموزش جدی است.
بسیاری از ما عادت کرده ایم که زیر فشار آب گرم دوش، به آرامش برسیم یا فکر کنیم. این عادت در کشوری کم آب مثل ایران، یک فاجعه است. طنزهای مربوط به «فیلسوفان دوش» دقیقاً همین عادت را هدف قرار می دهند. باید یاد بگیریم که حمام فقط جای نظافت است و برای آرامش باید از روش های دیگر (مثل نوشیدن چای یا قدم زدن) استفاده کنیم که هزینه زیست محیطی کمتری دارند.
شاید فکر کنید چند دقیقه کمتر دوش گرفتن تاثیری ندارد، اما اگر هر ایرانی زمان دوش گرفتن خود را فقط ۲ دقیقه کاهش دهد، میلیون ها لیتر آب در روز ذخیره می شود. متن های طنز با اغراق در مورد قبض آب و تذکرات مادرانه، اهمیت این دقایق طلایی را یادآوری می کنند. هر دقیقه دوش باز، حدود ۱۵ تا ۲۰ لیتر آب مصرف می کند.
انتشار پیامک ها و کپشن های طنز در روز جهانی آب، باعث ویرال شدن دغدغه کم آبی می شود. وقتی کاربری متنی خنده دار درباره «آوازخوان های حمام» را برای دوستش می فرستد، در واقع دارد یک پیام زیست محیطی مهم را منتقل می کند. این روش بسیار موثرتر از نصیحت های خشک و رسمی است که معمولاً نادیده گرفته می شوند.
به جای باز گذاشتن مداوم دوش، می توانیم از سردوش های کاهنده مصرف استفاده کنیم که هوا را با آب مخلوط می کنند. همچنین می توانیم در زمان لیف زدن یا شامپو کردن، شیر آب را ببندیم. طنز ماجرا اینجاست که با بستن شیر آب، هم در پول قبض صرفه جویی می کنیم و هم به قهرمان نجات زمین تبدیل می شویم، بدون اینکه نیاز باشد شنل بپوشیم!
