اکثر مفسران شیعه و اهل سنت (مانند زمخشری در کشاف و فخر رازی) تأیید کردهاند که آیات آغازین سوره انسان (آیات 5 تا 22) درباره اهل بیت پیامبر (ص) نازل شده است. این ماجرا آنقدر مشهور است که به یکی از فضایل غیرقابل انکار امیرالمؤمنین (ع) و حضرت زهرا (س) تبدیل شده است.
نکته کلیدی در این داستان، «اخلاص» است. اهل بیت (ع) به فقیر، یتیم و اسیر غذا دادند و گفتند: «إِنَّمَا نُطْعِمُکُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ» (ما فقط برای رضای خدا به شما غذا میدهیم). آنها منتظر تشکر یا جبران نبودند. این سطح از خلوص، عمل آنها را در تاریخ جاودانه کرد.
این سه گروه، نمایندگان اقشار آسیبپذیر جامعه بودند. «مسکین» زمینگیر است، «یتیم» بیپناه است و «اسیر» دربند است (جالب اینکه در آن زمان اسیران معمولاً کافر بودند، اما اهل بیت بدون تبعیض به او کمک کردند).
در این ماجرا، فضه کنیز حضرت زهرا (س) نیز همراهی کرد و سهم افطار خود را بخشید. این نشان میدهد که در خانه اهل بیت، خدمتکار و ارباب در کمالات انسانی و معنوی با هم شریک و همراهند.
