دلنوشته غمگین: خداحافظ ای ماه خوب خدا 1404

خداحافظ ای ماه خوب خدا، ای ماهی که در تو خدا به زمین نزدیکتر بود. دلم برای سحرهایت تنگ می‌شود که بوی بهشت می‌داد.

چمدانت را بسته‌ای و داری می‌روی ای مسافر عزیز. چه آرام آمدی و چه با شتاب می‌روی. پشت سرت آب نمی‌ریزم، اشک می‌ریزم تا زودتر برگردی.

خداحافظ ای ربنای دم افطار، خداحافظ ای دعای سحر با نوای موسوی. چه سوت و کور می‌شود دلم بی تو.

دلم گرفته خدا... مثل کودکی که مهمانی تمام شده و باید به خانه سوت و کور خودش برگردد. کاش این مهمانی ابدی بود.

ماه خدا، تو می‌روی و من می‌مانم با دنیایی از رنگ و ریا. تو سپر من بودی در برابر گناه، حالا بی سپر چه کنم؟

خداحافظ ای ماهی که خوابمان عبادت بود و نفسمان تسبیح. از فردا دوباره نفس‌هایم بوی خاک می‌دهد و خواب‌هایم بوی غفلت.

چه غروب غم‌انگیزی دارد آخرین روز تو. خورشید هم انگار نای رفتن ندارد. الوداع ای سایه‌سار رحمت الهی.

انگار همین دیروز بود که هلالت را دیدیم و گفتیم: خوش آمدی. حالا باید هلال شوال را ببینیم و بگوییم: به سلامت رفیق نیمه راه.

بغضی در گلویم نشسته که با هیچ آبی فرو نمی‌رود، مگر با آب زمزم ظهور. خداحافظ ای ماهِ تمرینِ انتظار.

می‌روم تا سال بعد، اما چه کسی تضمین می‌دهد که باشم؟ شاید این آخرین سطر از دفتر رمضان عمرم باشد. خداحافظ...

ای ماه مهربان، تو شاهد بودی که چقدر تلاش کردم خوب باشم. بد بودم، می‌دانم، اما تو به حرمت میزبانت آبرویم را نریختی. خداحافظ.

خداحافظ ای شب‌های قدر، ای ناله‌های «بالحجة». دلم برای قرآن به سر گرفتن تنگ می‌شود. چقدر زیر سایه قرآن امن بودیم.

می‌روی و من نگرانم. نگرانم که دوباره در شلوغی دنیا دست خدا را گم کنم. قول بده سال بعد هم بیایی و پیدایم کنی.

خداحافظ ای تشنگی‌های شیرین، ای گرسنگی‌های با عزت. شما نشان افتخار بندگی من بودید.

ای بهترین همسایه دل‌های ما، در پناه خدا. سلام ما را به خدا برسان و بگو: این بندگان ضعیف، دلتنگ تواند، رهایشان نکن.

چقدر سخت است کندن از آغوش خدا. رمضان آغوش باز خدا بود برای ما زمینی‌ها. حالا باید روی پای خودمان بایستیم.

خداحافظ ای سفره‌های ساده افطار، ای چای شیرین روضه‌ها. شما طعم زندگی می‌دادید، طعم بندگی.

دلم برای «یا علی و یا عظیم» تنگ می‌شود. چقدر با این کلمات احساس بزرگی می‌کردیم. خداحافظ ای ماه عظمت.

تو می‌روی و عطر تو در جانمازم باقی می‌ماند. هر وقت دلم گرفت، سجاده‌ام را بو می‌کنم و به یاد تو اشک می‌ریزم.

خدایا، اگر رمضان می‌رود، تو که هستی. این دلتنگی را با حضور خودت پر کن. خداحافظ ای پلکان آسمان.

هنوز نرفته‌ای، دلتنگت شده‌ام. دلتنگ آن لحظه‌ای که با صدای اذان، روزه‌ام را باز می‌کردم و حس می‌کردم خدا لبخند می‌زند.

کاش می‌شد زمان را نگه داشت. کاش عقربه‌ها روی ساعت سحر قفل می‌شدند. حیف که زمان بی‌رحم است.

خداحافظ رفیق سی روزه من. چه رازهایی که با تو گفتم و چه دردهایی که با تو درمان شد. بی تو من غریبم.

دلتنگی یعنی غروب روز سی‌ام، وقتی که می‌دانی فردا دیگر خبری از سفره سحری نیست. سفره دلت را پیش که باز کنی؟

ای ماه خدا، تو تکه‌ای از بهشت بودی که به زمین افتاد. حالا داری به وطن برمی‌گردی و ما را در غربت زمین تنها می‌گذاری.

خداحافظ ای ماهی که شیاطین در تو زنجیر بودند. از فردا جنگ تن به تن شروع می‌شود. دعایم کن که کم نیاورم.

دلم برای جمع شدن‌های خانوادگی سر سفره افطار تنگ می‌شود. تو بهانه صله رحم بودی، ای ماه برکت.

دیگر صدای دعای ابوحمزه از رادیو نمی‌آید. شهر ساکت می‌شود و من تنهاتر. خداحافظ ای هیاهوی ملکوت.

تو رفتی و حسرت مانده بر دلم. حسرت یک شب بیداریِ خالصانه، حسرت یک نمازِ با حضور قلب. حلالم کن ای ماه عزیز.

می‌سپارمت به خدا، ای مسافر بهشتی. به امید دیدار دوباره، اگر لایق باشم و زنده.

بدرود ای فصل شکوفایی جان، ای بهار قرآن. خزانِ گناه در کمین است، تو حافظ برگ‌وبرگِ ایمانم باش.

خداحافظ ای ضیافت بی‌نظیر که میزبانش خدا بود و غذایش نور. ما نمک‌گیر شدیم و نمک‌دان نشکستیم، ان‌شاءالله.

خورشید رمضان غروب کرد، اما ستاره‌های امید در آسمان رحمتش همچنان سوسو می‌زنند. خداحافظ ای آسمان پرستاره.

این قافله عمر است که می‌گذرد و رمضان، زیباترین منزلگاه این سفر بود. حیف که اقامت در کاروانسرا کوتاه است.

خداحافظ ای کیمیای زمان، که مس وجود ما را طلا کردی. امیدوارم عیارمان تا سال بعد پایین نیاید.

دفتر این ماه بسته شد، اما حکایت عاشقی ما ناتمام ماند. نقطه سر خط... خداحافظ تا فصل بعدیِ عاشقی.

ای ماه، تو نردبانی بودی که ما را تا بام ملکوت بالا بردی. نردبان را نبر، شاید باز هم هوس آسمان کردیم.

خداحافظ ای تندیس تقوا، ای یادگار وحی. رد پایت را بر شن‌های ساحل دلم حک کرده‌ام تا موج فراموشی آن را نبرد.

تو می‌روی و من می‌مانم و یک «الهی العفو» که در گلویم گیر کرده است. خداحافظ ای فرصت استجابت.

بدرود ای عزیزترین، ای گرامی‌ترین. تو را به دست باد نمی‌سپارم، تو را در صندوقچه قلبم پنهان می‌کنم.

خداحافظ ماه من، ماه خدا.

دلم برایت تنگ می‌شود، ای ماه خوب.

الوداع ای بهترین فرصت پرواز.

رفت و ما را با غم هجران گذاشت.

خداحافظ ای سحرهای عاشقی.

بدرود ای ماه بخشش و رحمت.

خدایا، رمضان رفت، تو نرو.

ماه خدا تمام شد، وای بر من.

خداحافظ ای روزهای پاکی.

به امید دیدار، ای ماه عزیز.