شعر و ادبیات آیینی، یکی از موثرترین ابزارها برای انتقال مفاهیم عمیق و احساسات پاک مذهبی است. در مناسبتهایی مانند شهادت امام هادی (ع)، استفاده از ابیات سوزناک که اشاره به غربت سامرا، حبس خانگی و مسمومیت ایشان دارد، میتواند دلهای مخاطبان را در فضای مجازی بلرزاند و فضای حزن و اندوه مقدس را ایجاد کند.
اشعار مربوط به شهادت امام علی النقی (ع) معمولاً حول محور چند موضوع اصلی میچرخند: غربت و تنهایی در شهر نظامی سامرا، تحت نظر بودن توسط خلفای ستمگر عباسی، مسمومیت با زهر، و خطاب قرار دادن امام زمان (عج) به عنوان صاحب اصلی این عزا. همچنین اشاره به «زیارت جامعه کبیره» که یادگار ارزشمند ایشان است، در اشعار دیده میشود.
انتشار یک بیت شعر کوتاه و پرمغز در استوری اینستاگرام یا وضعیت واتساپ، شاید زمان کمی از مخاطب بگیرد، اما میتواند تلنگری برای یادآوری مظلومیت اهل بیت (ع) باشد. انتخاب فونت مناسب، پسزمینه تیره و موسیقی بیکلام مذهبی در کنار این اشعار، تاثیرگذاری آنها را دوچندان میکند.
شاعران آیینی معمولاً در انتهای اشعار خود، گریزی به واقعه کربلا میزنند. در اشعار شهادت امام هادی (ع) نیز، مقایسه غربت ایشان با غربت امام حسین (ع) و تشنگی لحظات آخر، به مرثیه عمق و سوز بیشتری میبخشد.
تکبیتها و دوبیتیها به دلیل ایجاز و فشردگی معنا، برای فضای مجازی بسیار مناسب هستند. این اشعار باید به گونهای باشند که در یک نگاه خوانده شوند و پیام اصلی (تسلیت و حزن) را منتقل کنند. استفاده از کلمات کلیدی مثل «سامرا»، «هادی»، «زهر» و «غربت» در این راستا ضروری است.
