وضعیت واتساپ و استوری سوزناک شهادت امام صادق (ع) 1405

دوباره آتش و در، دوباره خانه‌ی وحی... مدینه چه خاطرات تلخی دارد. شهادت امام صادق (ع) تسلیت.

مردی که محاسنش از زهر جفا سفید شد، غریبانه در شهر پیامبر جان داد. امان از دل بقیع.

نه ضریحی، نه روحی، نه شمعی... قبر خاکی‌ات آتش به جان عالم می‌زند یا جعفر بن محمد.

پیرمرد قبیله‌ی خورشید را با دستان بسته در کوچه بردند... تاریخ چقدر تکرار می‌شود.

زهر با جگر پاره پاره‌ات چه کرد آقای من؟ که ناله زدی و مادرت زهرا را صدا کردی.

امشب بقیع تاریک است، اما دل‌های ما از داغ تو شعله‌ور است. شهادت شیخ الائمه تسلیت باد.

مدینه شهر غربت است، چه برای فاطمه (س)، چه برای صادق (ع). سلام بر قبرهای بی سایبان.

نیمه شب ریختند سر سجاده‌ات... کشیدند زیر پایت را... بمیرم برای غربتت آقا.

آنقدر گریه کرد تا زهر اثر کرد، یا اینکه زهر بهانه بود؟ دل امام از نامردی‌ها خون بود.

رفته‌ای و ما مانده‌ایم با حسرت یک زیارت در بقیع، بی شرطه و بی ترس...

آتش زدن به خانه مولا بهانه بود / مقصود خصم، سوختن باغ و خانه بود

از فرقه مغیره نشان داشت آن کسی / کو را کشید بی کس و تنها ز خانه زود

زهر منصور چه با جان تو کرد / که چنین پیر شدی، زار و نحیف

بقیع امشب هوای گریه دارد / ز داغ صادقِ آل پیمبر

آجرک الله یا بقیة الله.

صادق آل محمد آسمانی شد.

غریب مدینه، خداحافظ.

سهم بقیع، سکوت و تاریکی نیست.

یا شیخ الائمه، دست ما را بگیر.

ای وای امام صادق / مسموم زهر کینه

شد کشته رهبر ما / در شهر غم مدینه

آتش گرفته خانه / مانند بیت زهرا

گریه کن ای مسلمان / بر غربت و غم ما