صحیفه سجادیه، مجموعهای از 54 دعا و مناجات از امام زین العابدین (ع) است که پس از قرآن و نهجالبلاغه، مهمترین کتاب شیعه محسوب میشود. بزرگان دین به آن لقب «زبور آل محمد» و «انجیل اهل بیت» دادهاند. این کتاب تنها مجموعهای از درخواستها نیست، بلکه دائرهالمعارفی از معارف اسلامی، خداشناسی، هستیشناسی و انسانشناسی است که در قالب دعا بیان شده است. در روز شهادت امام، آشنایی با این گنجینه، بهترین نوع عزاداری است.
دعاهای صحیفه سجادیه با ظرافت خاصی به لایههای پنهان روح انسان نفوذ میکند. امام (ع) در این دعاها به انسان میآموزد که چگونه در برابر مشکلات، ترسها و تنهاییها به منبع لایزال الهی تکیه کند. این اتصال معنوی، باعث کاهش اضطراب، افزایش تابآوری و ایجاد «آرامش پایدار» میشود. خواندن دعاهایی مثل «دعای مکارم الاخلاق» به انسان عزت نفس و تعادل روحی میبخشد.
یکی از مشهورترین دعاهای صحیفه برای آرامش و رفع گرفتاری، دعای هفتم است که با عبارت «یَا مَنْ تُحَلُّ بِهِ عُقَدُ الْمَکَارِهِ» (ای کسی که گرههای سختیها به دست او باز میشود) آغاز میگردد. رهبر معظم انقلاب نیز بارها خواندن این دعا را در هنگام بلایا و حوادث سخت توصیه فرمودهاند. این دعا با یادآوری قدرت مطلق خداوند، امید را در دل زنده میکند.
امام سجاد (ع) در صحیفه، سبک زندگی مومنانه را ترسیم کردهاند. دعای برای والدین، دعا برای فرزندان، دعا برای همسایگان و حتی دعا برای مرزداران، نشان میدهد که آرامش فردی در گرو آرامش اجتماعی و روابط سالم با دیگران است. عمل به توصیههای این دعاها، زندگی را شیرین و آرام میکند.
برای شروع، لازم نیست تمام دعاها را یکجا بخوانیم. میتوانیم با دعاهای کوتاهتر یا فرازهای منتخب که ترجمه روانی دارند شروع کنیم. قرار دادنِ خواندنِ یک صفحه از ترجمه صحیفه در برنامه روزانه، میتواند به مرور زمان تغییرات شگرفی در نگرش و آرامش ما ایجاد کند.
