سرود زردی من از تو، سرخی تو از من (آیین پریدن از آتش) 1404

زردی من از تو، سرخی تو از من؛ غم برو شادی بیا، محنت برو روزی بیا.

ای آتش پاک! زردی و رنجوری‌ام را بگیر و گرمی و سرخی‌ات را به من ببخش.

می‌پرم از روی آتش تا بسوزد هرچه پلیدی و بیماری است. زردی من از تو، سرخی تو از من.

سرخی تو از من، زردی من از تو؛ باشد که سال نو سالی پر از سلامتی و نشاط باشد.

این شعله‌های رقصان، پیک‌های نوروزند. بخوانیم: زردی من از تو، سرخی تو از من.

با دلی روشن و لبی خندان، از روی بوته‌ها می‌پریم و زمزمه می‌کنیم: زردی من از تو...

آتش سوزان، غم‌ها را خاکستر کن. سلامتی و عشق را هدیه کن. سرخی تو از من...

رسم نیاکان را پاس بداریم؛ با نیت پاکی و تندرستی: زردی من از تو، سرخی تو از من.

نه برای پرستش آتش، که برای ستایش پاکی می‌خوانیم: زردی من از تو، سرخی تو از من.

گرما بخش جانم باش ای نور خدا. بیماری‌هایم را بستان. زردی من از تو، سرخی تو از من.

این جمله دعایی است برای رفع بیماری (زردی) و کسب سلامتی (سرخی) در سال جدید.

زردی نماد رخسار بیمار و غمگین است و سرخی نماد خون سالم و نشاط در چهره.

خطاب به آتش به عنوان عنصری پاک‌کننده در طبیعت، نه به عنوان خدا.

مبادله‌ای نمادین بین انسان و طبیعت؛ سپردن کهنگی و دریافت تازگی.

این سرود کوتاه، فلسفه اصلی چهارشنبه سوری را در خود خلاصه کرده است: امید به آینده‌ای روشن.