در آموزههای اسلامی، داشتن برنامه و تدبیر برای امور زندگی بسیار سفارش شده است. امام علی (ع) میفرمایند: تدبیر و برنامهریزی نیمی از زندگی است. پایان سال و روز 29 اسفند، زمانی عالی برای محاسبه نفس (بررسی اعمال گذشته) و مراقبه (برنامهریزی برای آینده) است. مومن زیرک است و روزهایش را بیهوده نمیگذراند. هدفگذاری در پایان سال کمک میکند تا با بصیرت و آمادگی وارد سال جدید شویم و از اتلاف عمر که سرمایه اصلی ماست، جلوگیری کنیم.
بسیاری از افراد در لحظه تحویل سال آرزوهای زیادی دارند، اما تفاوت موفقها با دیگران در تبدیل آرزو به هدف است. آرزو صرفاً یک خواسته ذهنی است، اما هدف مکتوب، زماندار، قابل سنجش و واقعبینانه است. نوشتن اهداف در آخرین روز سال، به ذهن ناخودآگاه فرمان میدهد که برای رسیدن به آنها متمرکز شود. وقتی قلم روی کاغذ میگذارید، نیمی از مسیر تحقق خواسته خود را طی کردهاید.
هدفگذاری بدون توکل بر خدا و توسل به اهل بیت (ع) ناقص است. ما تلاش میکنیم و برنامهریزی میکنیم، اما نتیجه نهایی را به حکمت خداوند میسپاریم. در نگارش اهداف سال جدید، باید نیت الهی داشته باشیم؛ یعنی پیشرفت تحصیلی، شغلی یا مالی را مقدمهای برای خدمت به خلق و کسب رضایت خدا قرار دهیم. این نگرش باعث میشود حتی در صورت عدم تحقق ظاهری برخی اهداف، اجر معنوی تلاشمان محفوظ باشد.
یک برنامه سالانه موفق، برنامهای است که همه ابعاد زندگی انسان را پوشش دهد. نباید فقط بر اهداف مالی یا کاری تمرکز کرد و از سلامت جسم، روابط خانوادگی و رشد معنوی غافل شد. در لیست اهداف روز آخر سال، باید سهمی برای ورزش، صله رحم، عبادت، مطالعه و تفریح سالم در نظر گرفت. انسان موجودی چندبعدی است و رشد تکبعدی منجر به ناآرامی و عدم رضایت از زندگی میشود.
نوشتن اهداف در 29 اسفند قدم اول است. برای پایبندی به این اهداف، باید در طول سال به طور منظم (مثلاً هفتگی یا ماهانه) به لیست خود مراجعه کنیم و میزان پیشرفت خود را بسنجیم. انعطافپذیری در مسیر لازم است؛ اگر روشی جواب نداد، آن را تغییر دهید اما هدف را رها نکنید. این بازبینی مستمر باعث میشود انگیزه شما تا پایان سال حفظ شود.
