شعرخوانی از شاهنامه برای استوری 1405

به نام خداوند جان و خرد / کزین برتر اندیشه برنگذرد

توانا بود هر که دانا بود / ز دانش دل پیر برنا بود

میازار موری که دانه کش است / که جان دارد و جان شیرین خوش است

ز نیرو بود مرد را راستی / ز سستی کژی زاید و کاستی

همی گویم و گفته‌ام بارها / بود کیش من مهر دلدارها

چنانت دوست می‌دارم که گر روزی فراق افتد / تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم (سعدی، اما مناسب روز زبان فارسی)

بی‌آزار باش و مکن جز این / که این است راه و آیین دین

به یزدان که گر ما خرد داشتیم / کجا این سرانجام بد داشتیم

جهان یادگار است و ما رفتنی / به گیتی نماند به جز مردمی

همه مرگ راییم و هم پیر و شاب / به خواب اندر است این جهان شتاب

چو ایران نباشد تن من مباد / بدین بوم و بر زنده یک تن مباد

همه سر به سر تن به کشتن دهیم / از آن به که کشور به دشمن دهیم

دریغ است ایران که ویران شود / کنام پلنگان و شیران شود

اگر سر به سر تن به کشتن دهیم / از آن به که کشور به دشمن دهیم

هنر نزد ایرانیان است و بس / ندارند شیر ژیان را به کس

که ایران بهشت است یا بوستان / همی بوی مشک آید از دوستان

نشاید که نامت نهند آدمی / گر از رنج مردم شوی بی غمی

نبیند مارا چشم بدبین دهر / که ایران بود مایه ی داد و مهر

وطن یعنی نژاد پاک کوروش / سپردن سر به راه خاک کوروش (الهام گرفته)

به کوروش به آرش به جمشید قسم / به نقش و نگار تخت جمشید قسم

بخور تا توانی به بازوی خویش / که سعیت بود در ترازوی خویش

مکن بد که بینی به فرجام بد / ز بد گردد اندر جهان نام بد

سخن ماند از تو همی یادگار / سخن را چنین خوار مایه مدار

نگر تا چه کاری، همان بدروی / سخن هر چه گویی، همان بشنوی

فریدون فرخ فرشته نبود / ز مشک و ز عنبر سرشته نبود / به داد و دهش یافت آن نیکویی / تو داد و دهش کن فریدون تویی

زمانه به مردم نماند دراز / به اندوه و سختی و شیب و فراز

چو بخشنده باشی گرامی شوی / ز دانایی و داد نامی شوی

خرد افسر شهریاران بود / خرد زیور نامداران بود

از امروز کاری به فردا ممان / چه دانی که فردا چه گردد زمان

به رنج اندر است ای خردمند گنج / نیابد کسی گنج نابرده رنج

خرد، چشم جان است.

هنر نزد ایرانیان است و بس.

به نام خداوند جان و خرد.

ایران؛ سرای امید.

فردوسی؛ شناسنامه ایران.

زبان فارسی؛ قند پارسی.

شاهنامه؛ کاخ بلند سخن.

چو ایران نباشد تن من مباد.

خرد رهنمای و خرد دلگشای.

بسی رنج بردم در این سال سی.