آیین شمع‌گردانی در عصر تاسوعا (شام غریبان تاسوعا) 1405

در غروب غم‌انگیز تاسوعا، شهر نورباران می‌شود، اما نه با چراغ‌های رنگی، با شمع‌های نذر شده.

آیین شمع‌گردانی (شمع پایلاما)، سنتی دیرینه است که عزاداران با در دست داشتن شمع، به ۴۱ مسجد یا تکیه می‌روند.

سکوت سنگینی حکم‌فرماست. تنها صدای صلوات و چک‌چک اشک شمع‌ها شنیده می‌شود.

هر شمعی که روشن می‌شود، نمادی از روشنایی خیمه‌های امام حسین (ع) است که فردا به تاریکی و آتش می‌گراید.

عزاداران نیت می‌کنند و شمعی روشن می‌کنند تا شاید گره از کارشان باز شود، به حق روشنایی‌بخش کربلا.

این آیین، تمرین وفاداری است. پای برهنه، دل شکسته، و شمعی در دست، به دنبال نور ولایت.

مساجد شهر در شب تاسوعا، میزبان هزاران شمع روشن است که مثل ستاره‌های دنباله‌دار، مسیر عشق را نشان می‌دهند.

بوی پارافین سوخته با بوی اسپند و گلاب آمیخته می‌شود. اینجا همه چیز بوی حاجت می‌دهد.

روشن کردن شمع، یعنی من هم می‌خواهم در تاریکیِ دنیایِ بدونِ حسین، نوری باشم برای راهیان حق.

پایان این آیین، رسیدن به مسجد جامع و عزاداری برای علمداری است که دستانش قطع شد.

نذر می‌کنم ۴۱ شمع روشن کنم، به نیت ۴۱ منزل که سر حسین (ع) بر نیزه رفت.

این شمع را روشن می‌کنم تا زندگی‌ام با نور اهل بیت روشن شود.

خدایا، به حقِ این شعله‌های لرزان، دل‌های لرزان ما را آرام کن.

نیت شمع‌گردانی: سلامتی امام زمان (عج) و شفای بیماران.

یا ابوالفضل، این شمع وجود من است که در عزای تو می‌سوزد. قبولش کن.

شمع‌ها می‌سوزند و من هم با آن‌ها / در عزای پسرِ فاطمه (س)، تنها.

چهل و یک مسجد و یک حاجتِ ناب / که شود مهدیِ زهرا (عج)، به جهانِ ما تاب.

شمع روشن کن که امشب، شبِ تاریکِ خداست / شبِ بی دستیِ عباس و، شبِ ناله و دعاست.

قطره قطره اشکِ شمع، نذرِ نگاهت یا حسین / جانِ عالم به فدایِ، قتلگاهت یا حسین.