روایت‌های کوتاه و مستند از مسیر عشق اربعین 1405

دیدن پیرمردی که با وجود کمر خمیده، تنها دارایی‌اش یعنی آب خنک را به زائران تعارف می‌کرد، دلم را لرزاند.

جوانی را دیدم که پای زائران را با اشک چشم می‌شست و خاک کف پایشان را سرمه چشمانش می‌کرد.

خانواده‌ای عراقی تمام پس‌انداز یک سال خود را در این ده روز خرج زائران حسین (ع) کردند و شادمان بودند.

پزشکی که مطب لوکس خود را رها کرده بود و در جاده خاکی تاول پاهای زائران را درمان می‌کرد.

کودکی که کفش‌های زائران را واکس می‌زد و تنها مزدش یک لبخند و دعای فرج بود.

زنی که نان می‌پخت و با گریه از زائران می‌خواست تا از نان‌های او بخورند تا متبرک شود.

جانبازی که با ویلچر مسیر را طی می‌کرد و به دیگران روحیه می‌داد.

دیدن صحنه تقسیم غذای ساده یک کارگر با زائرانی که نمی‌شناخت، زیباترین قاب انسانیت بود.

مردی که خانه خود را کامل در اختیار زائران گذاشته بود و خود در چادر بیرون می‌خوابید.

دختر بچه‌ای که با دستان کوچک‌اش دستمال کاغذی به عرق‌ریختگان مسیر تعارف می‌کرد.

زائری که با پای فلج راهی شده بود و می‌گفت قدرت پاهایش را در همین مسیر بازیافته است.

گمشدگانی که به طرز معجزه‌آسایی در میان سیل جمعیت همدیگر را زیر عمودهای خاص پیدا می‌کردند.

بیمارانی که پزشکان جوابشان کرده بودند اما در این مسیر شفا و آرامش گرفتند.

رزق و روزی‌های بی‌حسابی که در موکب‌ها می‌رسید و هیچ‌کس گرسنه نمی‌ماند.

خستگی‌هایی که با یک چای عراقی و ذکر یا حسین (ع) به کلی ناپدید می‌شد.

خواب‌های صادقه‌ای که زائران در موکب‌ها می‌دیدند و پیام‌آور دعوت امام بودند.

هوایی که با وجود گرمای شدید، گاهی با نسیمی خنک از جانب حرم، زائران را نوازش می‌کرد.

توانایی خارق‌العاده سالمندان برای طی مسافت‌های طولانی که از نظر پزشکی عجیب بود.

آرامش قلبی عجیبی که در اوج شلوغی و ازدحام بر دل‌ها حاکم بود.

گره کور مشکلاتی که زائران نیت کرده بودند و در بازگشت از سفر باز شده بود.

پرچم‌های ایران و عراق که در کنار هم برافراشته شده بود، نماد برادری ابدی بود.

زائران پاکستانی، افغانستانی و نیجریه‌ای که با زبان‌های مختلف اما دلی واحد حسین (ع) را صدا می‌زدند.

گفتگوی دست‌وپاشکسته اما پرمهر یک زائر ایرانی با موکب‌دار عراقی، زبان عشق بود.

سفره‌های مشترکی که رنگ و نژاد در آن معنا نداشت و همه مهمان یک میزبان بودند.

کمک کردن زائران اروپایی تازه مسلمان به حمل وسایل زائران سالخورده.

وحدت شیعه و سنی در برخی موکب‌ها که جلوه‌ای از امت واحده اسلامی بود.

تبادل هدایای کوچک فرهنگی بین زائران کشورهای مختلف به عنوان یادگاری.

اقامه نماز جماعت‌هایی که صفوف آن متشکل از ملیت‌های گوناگون بود.

همدردی زائران خارجی با تصاویر شهدای مقاومت که بر کوله‌پشتی‌ها نصب بود.

احساس امنیت و خویشاوندی در کشوری غریب که به واسطه حب اهل بیت ایجاد شده بود.

لحظه‌ای که اولین بار گنبد طلایی از دور نمایان شد و همه بی‌اختیار به سجده افتادند.

سکوت سحرگاهان جاده نجف به کربلا که تنها صدای قدم‌ها و ذکرها شنیده می‌شد.

غروب غم‌انگیز جمعه در مسیر که دلتنگی برای امام زمان (عج) را دوچندان می‌کرد.

روضه‌خوانی‌های فی‌البداهه و بی‌ریای زائران در گوشه‌ای از جاده.

دیدن گهواره‌های خالی نمادین که دل‌ها را به یاد علی‌اصغر (ع) می‌سوزاند.

بارانی که ناگهان گرفت و اشک‌های زائران را با قطرات رحمت الهی آمیخت.

لحظه وداع زائران با موکب‌داران که با آغوش و اشک همراه بود.

شنیدن صدای اذان از بلندگوهای مسیر که گویی از آسمان نازل می‌شد.

دیدن پاهای تاول‌زده‌ای که همچنان با قدرت پیش می‌رفتند.

نگاه‌های پرمعنای زائران به یکدیگر که سرشار از درک متقابل رنج و عشق بود.

یاد گرفتم که با کمترین امکانات هم می‌توان بزرگترین کرامت‌ها را خلق کرد.

صبر و حوصله در برابر سختی‌ها و ازدحام جمعیت، تمرینی برای زندگی بود.

این مسیر به ما آموخت که همه در برابر امام حسین (ع) یکسانیم، چه وزیر چه فقیر.

گذشتن از خود و راحتی خود برای آسایش دیگران، درس بزرگ اربعین بود.

قناعت به غذای ساده و خوابی مختصر، روح را سبک و آماده پرواز می‌کرد.

تواضع و فروتنی موکب‌داران ثروتمند در برابر زائران پابرهنه، غرور را می‌شکست.

یاد گرفتم که مقصد مهم است، اما مسیر و همراهان نیز بخشی از سلوک هستند.

اربعین تمرین زندگی مهدوی و جامعه آرمانی بود که در آن همه به فکر هم هستند.

احترام به والدین و کمک به ناتوانان در این مسیر جلوه‌ای عملی داشت.

درک کردم که حب الحسین یجمعنا تنها یک شعار نیست، بلکه حقیقتی جاری است.