شعر کوتاه و دوبیتی درباره خنده و شادی 1404

خنده رسوا می‌نماید پسته بی مغز را / چون نداری مایه از لاف سخن خاموش باش (سعدی)

چون غنچه گل گر چه فروبسته‌ام از غم / با باد صبا باز تبسم‌کنانم (حافظ)

خنده کن بر هر چه پیش آید که غم / کم نگردد گر کنی خود را دژم

گر چه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادم / عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن (مولانا)

بخند ای صبح بر دنیای تاریک / که خورشید از گریبان تو پیداست

خنده‌ات طرح لطیفی‌ست که دیدن دارد / نازنینا رخ تو بوسه چیدن دارد

ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم / وین یکدم عمر را غنیمت شمریم

شادی بطلب که حاصل عمر دمی است / هر ذره خاک کیقبادی و جمی است

تا توانی دلی به دست آور / دل شکستن هنر نمی‌باشد (اشاره به شادی دلی)

گل بخندد بر سر گل‌بوته‌ها / پر کند بوی خوشش این کوچه را

بخند / که خنده‌ات / تعادل شهر را به هم می‌ریزد.

شادی / پرنده کوچکی است / که در جیب پیراهنت / لانه کرده است.

تو می‌خندی / و تمام قندهای عالم / در دل من آب می‌شوند.

لبخند بزن / بگذار آینه / از دیدن خودش شرمنده نشود.

هیچکس / با اخم / زیبا نشده است / بخند عزیز من.

شادی را / در پستوی خانه نهان نکن / فریادش بزن.

زندگی / تکرار یک لبخند است / در آینه‌ای شکسته.

امروز / روزِ توست / اگر بخندی.

بهانه نمی‌خواهد / خندیدن / مثل نفس کشیدن است.

غم‌ها را باد می‌برد / شادی‌ها را / یاد می‌آورد.

خنده بر لب می‌زنم تا کس نداند راز من / ورنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت

با تبسم‌های گرمت روز من آغاز شد / صبح آمد خنده کردی غنچه دل باز شد

خنده‌هایت آرزوی هر گل نیلوفر است / گریه پیش خنده‌هایت از همه زیباتر است

بخند تا که بخندد جهان به روی تو باز / که خنده تو کلید است بر در بسته

دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ / ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ (شادی در رهایی)

خوش باش که هر که راز داند / داند که خوشی خوشی کشاند

علاج دلتنگی‌ام / فقط / یک فنجان خنده توست.

قیمت گل خنده تو / جان من است / می‌فروشی؟

شادی آن نیست که غم نباشد / شادی آن است که لبخند بمیرد هرگز

ما ز یاران چشم یاری داشتیم / خود غلط بود آنچه می‌پنداشتیم (گاهی خنده تلخ)

خنده کن تا که کمی شارژ شود گوشی دل / ورنه با اخم تو آنتن ندهد هیچ اپراتور

گرانی هست و بیکاری فراوان / بخند ای هموطن از روی اجبار!

خنده بر هر درد بی درمان دواست / غیر از آن دردی که درمانش پول است

بخند مومن که دنیا شوخی ماست / جدی نگیرش که کلا رو به فناست

خنده بازار است دنیا، مشتری باش و بخر / جنس اعلا می‌دهد با قیمت خون جگر

لبخند بزن که سوژه عکاسی / ما ملت خنده‌ایم و احساسی

از بس که خندیدیم به ریش دنیا / دنیا به ریش و ریشه ما خندید

شاد بودن هنر است در این زمانه / گریه کردن که دگر نیست بهانه

ما را به سخت جانی خود این گمان نبود / لبخند می‌زنیم و دلی شادمان نبود

خنده تلخ من از گریه غم انگیزتر است / کارم از گریه گذشته به آن می‌خندم