مهمترین نقطه اشتراک تورات و قرآن، دعوت به توحید و یکتاپرستی است. «ده فرمان» حضرت موسی (ع) با فرمان پرستش خدای واحد آغاز میشود و قرآن کریم نیز با «لا اله الا الله» بنا شده است. هر دو کتاب، بتپرستی و شرک را بزرگترین گناه میدانند. این شباهت بنیادین نشان میدهد که منشأ هر دو کتاب، چشمه واحد الهی است که در طول زمان جاری شده است.
بسیاری از دستورات اخلاقی و اجتماعی قرآن کریم، بازتابی از همان اصول جاودانهای است که در تورات تحت عنوان «ده فرمان» آمده است. احترام به والدین، نهی از قتل، دزدی، زنا و شهادت دروغ، در آیات مختلف قرآن (مانند سوره انعام و اسرا) با بیانی شیوا و کاملتر تکرار شده است. این امر نشاندهنده ثبات اصول اخلاقی در ادیان ابراهیمی است.
بخش بزرگی از تورات و قرآن به داستانهای پیامبران اختصاص دارد. داستانهایی مانند سرگذشت حضرت یوسف، مبارزات حضرت موسی با فرعون، و کشتی نوح در هر دو کتاب با شباهتهای شگفتانگیزی نقل شده است. البته قرآن خود را «مُهَیمِن» (نگهبان و اصلاحکننده) مینامد و در برخی موارد، تحریفات یا نسبتهای ناروایی که در تورات کنونی به پیامبران داده شده (مانند گناهان کبیره) را پیراسته و چهره معصومانه انبیا را ترسیم میکند.
شباهتهای فقهی و عملی بین یهودیت و اسلام بسیار زیاد است. احکامی مانند ذبح شرعی حیوانات، حرمت گوشت خوک و حیوانات درنده، و لزوم طهارت و غسل، در هر دو دین وجود دارد. واژه «حلال» در اسلام و «کوشر» در یهودیت، نشاندهنده سبک زندگی مشابهی است که بر پاکیزگی ظاهری و باطنی تاکید دارد و ریشه در تعالیم تورات و تکمیل آن در قرآن دارد.
هر دو کتاب آسمانی نگاهی رو به آینده دارند و به پیروان خود بشارت میدهند که در نهایت، صالحان وارث زمین خواهند شد. اعتقاد به ظهور منجی (ماشیح در یهودیت و مهدی (عج) در اسلام) و برپایی حکومت عدل جهانی، افقی روشن را پیش روی پیروان تورات و قرآن ترسیم میکند. این امید مشترک، پتانسیلی برای همگرایی و صلح جهانی است.
