آرزوی ساخت حرم برای بقیع در سالروز شهادت امام حسن (ع) 1405

دیشب خواب دیدم بقیع چراغانی شده و چهار گنبد طلایی آسمان مدینه را روشن کرده است.

در خواب دیدم کارگران ایرانی مشغول آینه‌کاری رواق امام حسن (ع) هستند، چه صحنه‌ی باشکوهی.

آرزو دارم روزی برسد که بلیط مقصد «فرودگاه بین‌المللی بقیع» را رزرو کنم.

تصورش هم قند در دل آب می‌کند؛ صحن جامع حسنی، سقاخانه امام سجاد (ع)، پنجره فولاد باقرالعلوم (ع).

یعنی می‌شود یک روز اذان مغرب را در صحن امام صادق (ع) اقامه کنیم؟

دلم لک زده برای زیارت‌نامه‌ای که زیر سایه‌ی گنبد تو بخوانم، نه زیر آفتاب سوزان.

روزی می‌آید که گرد و غبار را از روی سنگ‌های بقیع با مژه‌هایمان پاک می‌کنیم.

ما منتظر آن روزیم که تیتر اخبار جهان شود: «عملیات ساخت حرم ائمه بقیع آغاز شد».

آن روز مهدی (عج) می‌آید و خود معمار حرم می‌شود، و ما عمله‌های عاشق آن کارگاهیم.

بقیع، بغض فروخورده شیعه است که روزی با فریاد «یا حیدر» تبدیل به حریم کبریا می‌شود.

الان که نگاه می‌کنم، فقط خاک است و سنگ و کبوترهای بی‌آشیانه.

دلم می‌سوزد آقا جان، که خانه‌ات شمع و چراغی ندارد، حتی سایبانی نیست.

غربت یعنی امام معصوم باشی، کریم اهل بیت باشی، اما قبرت خاکی باشد.

هر زائری که می‌رود، با دلی خون برمی‌گردد؛ دیدن آن نرده‌های آهنی جانکاه است.

چرا باید قبر فاطمه (س) مخفی باشد و قبر پسرش ویران؟ مدینه چقدر با ما نامهربان است.

سایه‌بان قبرت، بال کبوترهاست و چراغت، ستاره‌های شب.

زائرانت حق ندارند بلند گریه کنند، حق ندارند نزدیک شوند، این اوج مظلومیت است.

خاک بقیع، سند توحش کسانی است که زیبایی و هنر اسلامی را دشمن می‌دانند.

هر بار عکس بقیع را می‌بینم، یاد آن شعر می‌افتم: آخر یه روز شیعه برات حرم می‌سازه.

این خاک‌ها گواهی می‌دهند که اینجا خورشید دفن شده است.

قسم به غربتت، این وضعیت پایدار نمی‌ماند. بقیع را پس می‌گیریم.

تاریخ نشان داده که هیچ دیوار و حصاری نمی‌تواند نور خدا را حبس کند.

همانطور که حرم سامرا را ساختیم، همانطور که کربلا را طلا گرفتیم، بقیع را هم نگین جهان می‌کنیم.

معماران ایرانی نقشه‌ها کشیده‌اند، هنرمندان طرح‌ها زده‌اند، همه آماده یک اشاره‌اند.

آن روز که راه بقیع باز شود، پیاده‌روی ۲۸ صفر تا مدینه به راه می‌اندازیم.

شیعه دست روی دست نمی‌گذارد، ما نسل سلمانیم، ما سازندگان تاریخیم.

وهابیت بداند، تخریب قبور فقط عشق ما را شعله‌ورتر کرد، نه خاموش.

به زودی پرچم «یا حسن» بر فراز بلندترین گنبد مدینه به اهتزاز در می‌آید.

این آرزو نیست، این باور ماست؛ بقیع آباد می‌شود، زیباتر از گذشته.

وعده خدا حق است، و پایان شب سیه بقیع، سپید است.

آقای کریم، ببخش که دستمان بسته است و فقط اشک داریم.

یا امام حسن، تو کریمی، خودت برات ساخت حرمت را امضا کن.

دلم می‌خواهد خادم کفشداری حرمت باشم، بگویم: بفرما زائر حسن.

کاش من آن کبوتری بودم که الان روی سنگ قبرت نشسته است.

آقا جان، حرم نمی‌خواهی، قبول؛ اما ما دلمان حرم می‌خواهد تا دق نکنیم.

به حق مادرت زهرا (س)، حسرت دیدن ضریحت را بر دلم نگذار.

آرزوی ما این است: یک نماز جماعت در صحن و سرایت به امامت مهدی (عج).

ما نذر کردیم، سیمان و آجر و طلای حرمت با ما، اذن ورودش با تو.

خدایا، عمر ما را آنقدر طولانی کن که جشن افتتاح حرم بقیع را ببینیم.

السلام علیک یا ائمه البقیع، سلام بر شما که در نهایت غربت، پادشاهان عالمید.