شعر درباره صبر زینبی برای دانش آموزان 1405

دخترِ خوبِ علی / خواهرِ خوبِ حسین / زینبِ قهرمان است / نورِ دو چشمِ حسین.

تویِ دشتِ کربلا / وقتی که تنها می شد / مثلِ یک کوه محکم / حامیِ مولا می شد.

صبرِ او دریایی بود / حرف هایش پر زِ نور / دشمن از فریادِ او / گشته بود کور و کر.

ما همه شاگردِ او / در کلاسِ مکتبیم / پیروانِ کوچکِ / عمه جان زینبیم.

حجابِ ما، نشانِ / دوستیِ با زینب است / نامِ او در دلِ ما / ذکرِ هر روز و شب است.

ای زینبِ کبری، تو کوه استواری / در دشتِ غم ها، تو چه صبری داری / با خطبه هایت، کاخ ظلم لرزید / دشمن زِ خشمت، در خودش ترسید.

آموختم از تو، درسِ ایستادن / هرگز تن به ذلت، در جهان ندادن / چادر سیاهت، پرچمِ دین است / راهِ تو بانو، بهترین آیین است.

در درس و تحصیل، الگوی مایی / تو عالمه، بی درس و معلم هایی / ما دخترانِ سرزمینِ ایران / عهد می بندیم با تو، ای جانِ جانان.

امروز روزِ توست، روزِ بیداری / از غفلت و سستی، ما را تو بیزاری / یا زینبِ کبری، دستم را بگیر / تا که شوم در راهِ حق، من هم دلیر.

(بند اول): زینب سفیرِ کربلاست / الگویِ صبر و وفاست / در کاخِ ظلم و ستم / فریادِ او چه رساست.

(ترجیع بند): یا زینب، یا زینب / ای اسوه صلابت / آموختی به عالم / درسِ خوشِ شهامت.

(بند دوم): با چادرِ خاکی اش / دین را حمایت نمود / با صبرِ دریایی اش / غم را خجالت نمود.

(بند سوم): ما دانش آموزانیم / سربازِ این مکتبیم / با درس و با حجابمان / یارانِ زینبیم.

من یک دخترم، میراث دارِ صبر زینب.

او که در آتش خیمه ها، نمازش قضا نشد.

او که سرش شکست، اما وقارش نشکست.

ای عمه سادات! قول می دهم در مدرسه زندگی، شاگرد اول کلاس عفاف باشم.

قلمم را سلاح می کنم و چادرم را سنگر، تا مثل تو مدافع حق باشم.