گفتگو با زائران و ثبت تجربیات آن‌ها در اربعین 1405

علی از تهران: اولین بارم است که می‌آیم. فکر می‌کردم خسته می‌شوم، اما الان که به عمود ۵۰۰ رسیدم، حس می‌کنم پاهایم مال خودم نیست، انگار کسی مرا هُل می‌دهد.

ام‌حسن از بصره: من تمام سال پول جمع می‌کنم تا در این روزها برای زائران ماهی درست کنم. وقتی زائر غذا می‌خورد، انگار امام حسین (ع) به من لبخند می‌زند.

جان از انگلستان (تازه مسلمان): اینجا انسانیت را دیدم. در کشور من مردم به سختی به هم سلام می‌کنند، اینجا مردم پای همدیگر را می‌بوسند. این عشق منطق زمینی ندارد.

سارا، دانشجوی پزشکی: آمدم تا به عنوان پرستار خدمت کنم. دیدن پاهای پر از تاول که باز هم به راه ادامه می‌دهند، به من درس استقامت می‌دهد.

پیرمرد روستایی: نذر داشتم پسرم شفا پیدا کند بیایم. پسرم شفا گرفت، حالا هر سال با پای پیاده می‌آیم تا بگویم حسین جان ممنونم.

یک زائر پاکستانی: ما یک ماه در راه بودیم تا به مرز برسیم. سختی راه برای ما شیرین است چون مقصد، پسر فاطمه (س) است.

کودک خردسال: من آمدم به رقیه (س) بگویم اگر پاهایت درد گرفت، من به جایت راه می‌روم.

زائر ویلچری: پاهایم فلج است، اما دلم می‌دود. دوستانم مرا هل می‌دهند، این برادری فقط در مکتب حسین (ع) پیدا می‌شود.

خادم موکب: وقتی زائر می‌گوید «خسته نباشید»، تمام خستگی‌ام در می‌رود. ما نوکر نوکران حسینیم.

تجربه معنوی: در مسیر، لحظه‌ای دلم شکست و امام زمان (عج) را صدا زدم. بوی عطر عجیبی فضا را پر کرد که تا حالا حس نکرده بودم.

کفش‌هایم پاره شده بود. کنار جاده نشستم. نوجوانی عراقی آمد و دمپایی خودش را جلویم گذاشت و با پای برهنه روی خارها دوید تا برایم آب بیاورد. مبهوت مانده بودم.

شب بود و جا برای خواب پیدا نمی‌کردیم. مردی دستمان را گرفت و به خانه‌اش برد. اتاق خواب خودش را به ما داد و خودش دم در خوابید. صبح فهمیدم او یک فرمانده ارشد نظامی است که این‌گونه خادمی می‌کند.

از تجربیات زائران یاد گرفتیم که: صبر، خوش‌رویی و ایثار، سوغات اصلی این سفر است.

هر کس در این مسیر قصه‌ای دارد، گوش دادن به این قصه‌ها، کلاس درس معرفت است.