فلسفه پریدن از آتش و دعای زردی من از تو 1404

آتش در فرهنگ ما نماد پاکی و تبدیل است. وقتی می گوییم زردی من از تو، می خواهیم بیماری و سستی را به آتش بسپاریم تا نابود شود.

سرخی تو از من، دعایی است برای طلب گرما، شور زندگی و سلامتی از خالق هستی به واسطه نماد آتش.

پریدن از روی آتش، تمرینی است برای عبور از سختی ها و تاریکی ها به سوی نور و روشنایی.

زردی نماد خزان و بیماری، سرخی نماد بهار و سلامتی؛ چهارشنبه سوری جشن پیروزی زندگی بر رخوت است.

در گذر از آتش، سیاهی ها را جا می گذاریم تا با روحی صیقل خورده به استقبال بهار برویم.

این آیین کهن، یادآور حکمت نیاکان ماست که طبیعت را معلم خود می دانستند و از عناصر آن درس زندگی می گرفتند.

آتش سوزاننده بدی هاست و نوربخش نیکی ها؛ بیایید دل هایمان را نیز از کینه پاک کنیم.

فلسفه واقعی این شب، روشن کردن چراغ امید در دل ها و سوزاندن ریشه های ناامیدی است.

عبور از آتش یعنی شجاعت تغییر، شجاعت رها کردن گذشته ی بیمار و در آغوش کشیدن آینده ی سالم.

خدایا همانطور که آتش ناپاکی را می زداید، تو نیز قلب های ما را از زنگار گناه و غم پاک گردان.

شبی که آتش می رقصید و ما نغمه زردی من از تو سر دادیم، عهد بستیم که زمستان را رها کنیم.

سرخی آتش، خون زندگی را در رگ های طبیعت جاری می کند و زردی بیماری را به باد می سپارد.

بخوان به نام گل سرخ، در صحن چمن؛ که آتش، قاصدک های غم را خاکستر می کند.

از میان شعله ها می گذرم، سبکبال و رها، گویی ققنوسی هستم که از خاکستر سال کهنه بر می خیزم.

زردی رخسارم را به امانت به شعله ها می دهم و سرخی عشق را از تپش های آتشینش وام می گیرم.

این شعله های سرکش، ترجمان دعاهای ماست برای سالی که در آن جز سلامتی و عشق نبینیم.

آتش چهارشنبه سوری، گرمابخش جان های خسته از سرمای زمستان است.

رقص شعله ها در باد، سمفونی پایان سال است؛ پایانی بر اندوه و آغازی بر لبخند.

به آتش سلام کن که واسطه ای است میان ما و آسمان، برای سوزاندن دردها.

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم؛ که آتش بزم ما را گرم و روشن کرده است.

نیاکان ما آتش را عنصر مقدس و پاک کننده می دانستند، نه برای پرستش، بلکه به عنوان نشانه ای از قدرت پروردگار.

شعار زردی من از تو، ریشه در باورهای طبی و سنتی دارد که گرما را مایه حیات و سرما را مایه بیماری می دانستند.

در ایران باستان، افروختن آتش بر بام ها راهنمایی برای ارواح درگذشتگان بود تا راه خانه را بیابند.

این سنت هزاران سال است که پابرجا مانده تا به ما یادآوری کند روشنایی همیشه بر تاریکی پیروز است.

چهارشنبه سوری مقدمه ای برای جشن بزرگ نوروز و خانه تکانی روحی ایرانیان بوده است.

حکیمان قدیم با این آیین، بهداشت جسم و روان را به مردم می آموختند؛ دوری از پلیدی و طلب پاکیزگی.

آتش در فرهنگ اسلامی ایران نیز نماد نور خداوندی (الله نور السماوات و الارض) تعبیر شده است.

حفظ این آیین ها، حفظ هویت ملی و پیوند ما با تاریخ پر افتخار سرزمینمان است.

گذشتگان ما با احترام به طبیعت و عناصر چهارگانه، زندگی مسالمت آمیزی با جهان داشتند.

این جشن در طول تاریخ دستخوش تغییرات شده اما جوهره ی امیدبخش و پاک کننده خود را حفظ کرده است.

آتش پاک کننده است؛ زردی را بده، سرخی را بگیر.

زردی من از تو، سرخی تو از من؛ نغمه ای برای سلامتی.

پریدن از آتش، پریدن از غم هاست.

گرمای آتش، امیدبخش روزهای روشن.

سلامتی و شادی، هدیه جشن چهارشنبه سوری.

بیماری دور، سلامتی نزدیک؛ این است پیام آتش.

سنت زیبای ایرانی، نماد پاکی و طراوت.

آتش می سوزاند تا پاک کند.

به امید روزهای سرخ و گرم و شاد.

چهارشنبه سوری، جشن پیروزی نور بر ظلمت.

به کودکانمان بیاموزیم که آتش نماد پاکی است، نه وسیله ای برای ویرانی و خطر.

دعای زردی من از تو، دعایی نمادین برای دفع بیماری های جسمی و روحی است.

احترام به آتش به معنای مراقبت از آن و جلوگیری از آتش سوزی و آسیب است.

معنی واقعی این جشن، دور ریختن کینه ها و حسادت هاست (زردی) و جایگزینی آن با عشق (سرخی).

در هنگام پریدن از آتش مراقب ایمنی خود و اطرافیان باشیم؛ سلامتی هدف اصلی است.

از مواد منفجره استفاده نکنیم؛ فلسفه این شب آرامش و شادی است نه جنگ و صدا.

آتش کوچک و نمادین کافی است؛ نیازی به آتش های مهیب و خطرناک نیست.

این آیین فرصتی برای آموزش تاریخ و فرهنگ غنی ایران به نسل جدید است.

کنار گذاشتن غم ها (زردی) نیاز به تصمیم و اراده دارد، همانطور که پریدن جرات می خواهد.

با طبیعت مهربان باشیم و پس از مراسم، آتش را کاملا خاموش کنیم و زباله نریزیم.