اچآیوی (HIV) نام ویروسی است که به سیستم ایمنی بدن حمله میکند و اگر درمان نشود، در مراحل پیشرفته منجر به بیماری ایدز (AIDS) میشود. فردی که اچآیوی مثبت است، لزوماً ایدز ندارد و با مصرف دارو میتواند سالهای طولانی بدون هیچ علامتی زندگی کند و عمر طبیعی داشته باشد. روز جهانی ایدز (10 آذر) فرصتی است تا تفاوت بین آلودگی به ویروس و مرحله بیماری را بشناسیم و از ترسهای بیمورد دوری کنیم.
یکی از بزرگترین موانع در کنترل اچآیوی، ترس از انگ و تبعیض اجتماعی است. بسیاری از افراد به دلیل ترس از طرد شدن توسط خانواده و جامعه، از دادن آزمایش و شروع درمان خودداری میکنند. انگزدایی یعنی بپذیریم که این ویروس هم مانند سایر بیماریهاست و رفتار ما با مبتلایان باید محترمانه و بدون قضاوت باشد. آموزههای دینی ما نیز بر عیادت و حمایت از بیماران تاکید فراوان دارند.
آگاهی از راههای انتقال کلید پیشگیری است. این ویروس عمدتاً از طریق روابط جنسی محافظت نشده، استفاده از سرنگ مشترک و از مادر به جنین منتقل میشود. مهم است بدانیم که اچآیوی از طریق معاشرتهای روزمره، دست دادن، روبوسی، نیش پشه، استفاده از حمام و توالت عمومی یا ظروف مشترک منتقل نمیشود. انتشار این حقایق علمی به کاهش ترس عمومی کمک شایانی میکند.
تشخیص زودهنگام اچآیوی حیاتی است. امروزه داروهای ضد رتروویروسی (ART) میتوانند سطح ویروس را در خون به حدی کاهش دهند که دیگر قابل شناسایی و انتقال نباشد (U=U). این یعنی فرد مبتلا میتواند ازدواج کند و حتی فرزندانی سالم داشته باشد. مراجعه به مراکز مشاوره بیماریهای رفتاری برای تست رایگان و محرمانه، نشانه هوشمندی و مسئولیتپذیری است.
حمایت روانی و اجتماعی از بیماران اچآیوی تاثیر مستقیمی بر روند درمان آنها دارد. طرد کردن بیمار باعث انزوا، افسردگی و رها کردن درمان میشود که هم برای فرد و هم برای جامعه خطرناک است. خانوادهها باید پناهگاه امن بیماران باشند و جامعه باید با فراهم کردن فرصتهای شغلی و تحصیلی برابر، به بازگشت آنها به زندگی عادی کمک کند.
