تسلیت ضربت خوردن مولای متقیان امام علی (ع) 1404

فزت و رب الکعبه. ندای رستگاری علی (ع)، فریاد مظلومیت تاریخ شد. تسلیت باد.

ای تیغ زهرآگین، چه کردی با فرق عدالت؟ مسجد کوفه امشب چه غریبانه است.

ضربت خوردن شیر خدا، امیرالمؤمنین علی (ع) بر شیعیان و عاشقانش تسلیت باد.

امشب ستون دین لرزید. محراب کوفه در خون نشست. یا علی (ع) تسلیت.

خورشید عدالت در محراب عبادت به خون نشست. ایام سوگواری ضربت خوردن مولا تسلیت.

وای از آن لحظه که فرق ماه دوتا شد. زمین و آسمان در ماتم علی (ع) خون گریستند.

تسلیت بر یتیمان کوفه که دوباره یتیم شدند. پدر مهربان امت ضربت خورد.

سحرگاه نوزدهم رمضان، طلوع غم‌انگیزترین صبح تاریخ است. تسلیت یا صاحب الزمان.

فرقی که به جز در برابر خدا خم نشد، با شمشیر کین شکافته شد. آه از غمی که تازه شد.

امشب ناله فزت و رب الکعبه، دل ملائکه را لرزاند. شهادت‌گونه‌ی مولا تسلیت.

امشب شب قدر است و قدر علی (ع) ناشناخته ماند. التماس دعا در این شب‌های عزیز.

خدایا به حق خون پاک علی (ع) در این شب قدر، تقدیر ما را با محبت او رقم بزن.

سجده آخر مولا، آغاز یتیمی جهان بود. ضربت خوردن قرآن ناطق تسلیت باد.

اللهم العن قتلة امیرالمؤمنین. لعنت بر دستی که عدالت را نشانه رفت.

در شب نوزدهم، تقدیرها نوشته می‌شود و تقدیر علی (ع) شهادت بود. تسلیت باد.

یا علی، تو رفتی و چاه‌های کوفه همدمی ندارند. سالروز ضربت خوردن مولا تسلیت.

مسجد کوفه گواه است که عادلانه‌ترین حاکم تاریخ را در حال نماز کشتند.

امشب قرآن بر سر می‌گیریم و به فرق شکافته قرآن ناطق متوسل می‌شویم.

ضربت ابن ملجم، ضربت بر پیکر اسلام بود. تسلیت به پیشگاه امام عصر (عج).

شب قدر است و طی شد نامه هجر، سلام فیه حتی مطلع الفجر. تسلیت ایام علوی.

کعبه زادگاهش بود و مسجد قتلگاهش؛ و چه زیباست آغاز و انجامی که در خانه خدا باشد.

امشب آسمان کوفه ابری است، گویی می‌داند که قرار است ماهش را از دست بدهد.

علی (ع) راحت شد از مردمانی که قدرش را ندانستند، اما وای بر دنیای بی علی.

خون سر علی (ع) محراب را گلگون کرد تا عدالت برای همیشه سرخ‌رو بماند.

ای ماه! دگر مشتاب، که امشب خورشید عدالت غروب می‌کند.

آن شب که فرق عدالت شکافت، تاریخ یتیم شد و انسانیت به سوگ نشست.

زهر شمشیر ابن ملجم، تلخ‌تر از تمام رنج‌هایی بود که علی (ع) در سینه داشت؟

محراب، آغوش گشوده بود تا رستگاری علی (ع) را در آغوش بگیرد.

صدای تکبیرش با صدای شمشیر در هم آمیخت، و این‌گونه نماز عشق کامل شد.

به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من، چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا؟

دیشب آفاق، همه چشم به راه تو بدند / چشم بر صبح وصال و به نگاه تو بدند

مسجد کوفه ببین عزم سفر کرد علی / با دلی خون، ز تو هم قطع نظر کرد علی

ای تیغ! نه این فرق، که قانون خدا بود / می‌ریخت ز هم، آنچه که شیرازه ما بود

در سجده آنچه خواست علی، شد نصیب او / اما بماند تا به ابد غم، طبیب او

امشب سر مهربان نخلی خم شد / در کیسه نان و خرمایش غم شد

تا صورت پیوند جهان بود علی بود / تا نقش زمین بود و زمان بود علی بود

زد تیغ بر آن فرق که جای پای نبی بود / آن سجده‌گهی را که حریم ازلی بود

با کاسه شیر آمدند یتیمان به برش / غافل که دوای درد او شیر نبود

گفتم که علی، گفت بگو سرّ الله / گفتم که علی، گفت بگو عین الله

محراب پر از خون شد و منبر لرزید / رنگ از رخ مهتاب و ستاره پرید

در این شب قدر که درهای آسمان باز است، به حق فرق شکافته مولا دعایمان کن.

سبحان‌ک یا لا اله الا انت... خدایا به حرمت علی (ع) ما را ببخش.

شب نوزدهم، شب ضربت خوردن مولا و شب تقدیر ماست. الهی العفو.

قرآن به سر گرفته‌ام و نام تو را صدا می‌زنم یا علی. دستم را بگیر.

امشب ملائکه با کاسه‌های شیر نه، با جام‌های اشک به زمین می‌آیند.

شب قدر است، بیایید عهد ببندیم که علوی زندگی کنیم.

خدایا تقدیر یک ساله‌مان را با امضای مهدی فاطمه (عج) و به حرمت علی (ع) تایید کن.

این شب‌ها، ذکر لب‌ها یا علی است و چشم‌ها بارانی مظلومیت او.

شب قدر، فرصتی برای بازگشت، مثل حر، مثل توبه‌کنندگان واقعی.

در این شب ضربت خوردن، برای فرج مولایمان دعا کنیم که منتقم خون علی (ع) است.